Creatief schrijven

Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn ik-perspectiefje. Hint: mijn held Silvio Berlusconi is de ik. De Den Brielstaat de locatie. Bedenk je bij alles: dit is in de les en in vijf minuutjes geschreven. En ik was net wakker.

Ik denk niet zo vaak aan schoonheid. Het concept zegmaar. Ik voel het meer. Rome? Mooi. Florence? Een esthetisch wonder. Vrouwen? Hmmm. Deze straat, ik verpest er verdomme m’n nieuwe armani-schoenen nog mee, tart alle zintuigen. Stinkende vuilniszakken langs de weg, in de verte loopt een hond. Alleen. Het is koud hier. In Rome, god zegene de stad, is het ook wel eens koud. Toch voelt het daar anders. Zwoeler. Alsof de gure wind zich daar net wat makkelijker laat omkopen dan in dit stijve, calvinistische oord. Hier, in deze straat des verderfs, lijken zelfs de bewoners de hoop op schoonheid verloren te hebben. De deuren hangen vol met afzichtelijke stickers met waarschijnlijk een communistische boodschap. De raamkozijnen zijn slecht onderhouden en duidelijk van een inferieur houtsoort. Er staat geen enkele Italiaanse auto. Wel veel wegrottende fietsen. Een echte man fietst niet. Zeker niet zonder de kans op een prijs, een kus van de rondemiss of de nieuwste designerdoping. En sowieso ook niet op een verroest en kotsgroen vehikel waar zelfs Fausto Coppi de Giro nooit mee zou kunnen winnen. Fausto Coppi. Ik durf te wedden dat deze barbaren niet eens weten wie hij was.

De ondankbaarheid!

Niet dat ik zonder zonde ben, ik vergat dit jaar voor de zesduizendste keer op de rij de verjaardag van mijn moeder, maar toch: mijn verjaardag was woensdag en van de meeste van jullie heb ik nog steeds geen verjaardagskado gekregen. Wel voor nop alle stukjes lezen en wel opscheppen tegen de vrouwtjes (”ja, tuurlijk ken ik caspersikkema.nl, ik ken die gast nog van vóór hij zegmaar superveel drugs ging gebruiken”) maar investeren in het inmiddels zorgelijke geluksniveau van jullie vriendelijke held, HO MAAR. Gelukkig ben ik de beroerdste niet en ik heb iets bedacht. Als jullie nu een ticket van de Spoon-gig 18 februari in Paradiso fixen, ben ik weer jullie beste vriend. Ik zal dan als tegemoetkoming vaker, grappiger en minder drugsgerelateerd bloggen. Ook wil ik best, op verzoek, stelselmatig bevolkingsgroepen beledigen of kwetsende blogs over vrouwen schrijven. Zo ben ik namelijk ook wel weer. Jullie doen iets voor mij. Ik doe iets voor jullie. Iedereen blij. Deal?

Zen

Ik ging afgelopen week kapot aan de deadlines. In totaal heb ik zo’n zevenduizend intelligente woorden over engagement in de literatuur, de Nederlandse identiteit en de Nederlandse cinema geschreven EN IK BEN NOG STEEDS GELUKKIG!!! Zelfs de ontelbare momenten waarin ik werd afgeleid door aardse verlangens als het bezoeken van Dimitry (mijn vaste freaky kapper) een belletje naar Killer (mijn trouwe dealer) of het kijken naar veldrijden op televisie (mijn raison d’etre) overleefde ik dankzij de beste uitvinding na slavernij (GRAPJE!!!): de Luisterpaal. De nieuwe albums van Vampire Weekend, Spoon en Beach House kan ik inmiddels noot voor noot meefluiten en ik ben mijn docenten intens dankbaar dat ze hun deadlines zo hebben gepland dat ik de top drie voor mijn jaarlijstje 2010 al heb staan. Brian, Arie en Annelies: SUPERBEDANKT HE!! LUV U!

Hopelijk hip in 2010: Russische boybands

Mooiste liedje van 2009

Hey Jealousy!

Oh, de ontelbare keren dat Robin “no homo” Kemper me weer wees op een stel verveelde Amerikaanse kutkids met teveel zelfmedelijden. Ze zijn ontelbaar. Toch heeft Robin “lekker kontvingeren!!!” Kemper vergeleken met de zogenaamde smaakmakers een keihard komende mastersmaak. Gijsbert Kamer (alsmede de smaak van, om het voor jullie eens lekker lelijk te omschrijven, hele vaderlandse popjournaille!!!!!!!!!111!!!!) en zijn naar overmatige masturbatie hintende smaak, verbleken erbij als 50 Cent na de mededeling dat alleen gelukkig getrouwde homo’s zijn muziek kopen. Cheap Trick, Hanson, Lifehouse en al die andere smaakaanvallende voorliefdes van Robin “HAAAANGING BY A MOMENT” Kemper worden hem vergeven. Dankzij Nico Stai. En nu dus Gin Blossoms. Natuurlijk komt ook deze topsong uit de gouden jaren negentig. En natuurlijk schuilt ook achter dit gekwelde lied een wereld vol suïcidaal leed. Overrijp voor pure adoratie dus.

Boys, ENJOY!

Messi: nog veel te leren

Messi werd afgelopen week tot de de beste voetballer ter wereld uitgeroepen. Voor sommige mensen, het soort zonder historisch besef, is hij nu al beter dan de beste voetballer ooit, Diego Armando Maradonna. Ik durf hier in alle kwetsbaarheid te beweren dat de dag dat Messi beter is dan Maradonna verder weg is dan de dag dat de studiefinanciëring automatisch naar een kwaliteitsdealer naar keuze wordt overgemaakt. Messi is een aardige knul en waarschijnlijk smeekt hij elke nacht voordat hij lekker onder de wol kruipt bij Maria om meer vrede op aarde. Sympathiek, maar uiteindelijk een pijnlijke schandvlek op alles wat Argentijnse voetballers aan status en mythe hebben opgebouwd. Claudio Caniggia, Daniel Passarella, Fernando Redondo, het zijn stuk jongens die wisten hoe een been met een welgemikte trap op drie plaatsen te breken. De Argentijnse voetballer, dat is een nietsontziende beul met een overdreven cokeverslaving. De Argentijnse voetballer is in ieder geval niet: een rap koorknaapje die alle doodschoppen gedwee ondergaat.

Mijn wens voor 2010 is dan ook dat Messi onderstaande beelden eens goed bestudeerd. Hopelijk leert hij hierdoor wat meer over de rijke en heroïsche levenslessen van zijn Grote Voorgangers.

s

Held (2)

Wanneer ik vroeger het woord underground hoorde, werd ik altijd een beetje bang. In die tijd woonde ik nog in Meppel en waren er wel meer dingen waar ik bang voor was. God bijvoorbeeld. Meisjes, ook zoiets. In tegenstelling tot God en meisjes was de underground waar ik mee mocht kennismaken heel levendig en reëel existerend. Op koningennacht vierde men een republikeins feest, op nieuwjaarsdag was er een open podium en in de zomer speelden bandjes in de achtertuin.

Ik begon haast geloven dat de underground een soort padvindersclub voor mensen met tegendraadse opvattingen over mode, hygiëne en hondenbezit was. Afzichtelijk, maar ergens ook wel weer een soort mooie, sociaalbewogen spiegel van maatschappij. Ik geloofde in die tijd wel meer bizarre dingen. Toch wist ik, dankzij mijn vermogen om dingen met mijn verstand te benaderen, al snel beter. Oude mannen, slapend op barren. Dat is de underground. Verslagen, vieze mannen die niet begrijpen dat jong zijn iets is wat je afsluit. Als je dom bent nog voor je twintigste. Als je debiel bent nooit. Underground, ik wist hoe het zat. Ik wist dat ik er boven stond.

Afgelopen vrijdag zag ik Erwin, de man achter het underground magazine Stukah. Hij lag in het rokershok van dB’s over een tafel. Hij zag er oud uit. Oud en verslagen. Iemand riep dat hij er niet echt lekker bij lag. ‘Laatst lag er op een feestje ook een gast een hele avond in een stoel. Later, toen we hem niet meer bij kregen, bleek ie zichzelf in coma te hebben gedronken.’ Erwin, oprichter van Stukah, lag niet in coma. Hij sliep alleen wat diep. Het glaasje water dat de bezorgde jongen over heen goot, werd dan ook scheldend ontvangen. Of hij gek was, godverdomme. Water over iemand heen gooien. Dat doe je gewoon niet. Vond Erwin. Hij vertrok, de witte en gladde nacht in. ‘Lekker slapen.’ Ik ondersteunde hem tot de deur. Hij wilde geen taxi. Ik lustte nog wel een gin-tonic. Ik beloofde voor hem te bidden.

Een kwartier later was Erwin, oprichter van Stukah, terug. Levend. Hij was gevallen en had pijn. Hoeveel pijn Erwin had en of er sprake was van een noodgeval was onduidelijk. Hij kon nog lopen. En zitten. In een belevingswereld waarin gin-tonic alles melancholisch gouden glanst, zijn dat opbeurende berichten. Er werd een taxi gebeld. Ik feliciteerde hem nog eens met de Stukah, een fantastisch initiatief, zei ik. Écht iets om trots op te zijn. Waar vind je nog zulke totaal onafhankelijke shit? Erwin hoorde het niet. Hij verging nog steeds van de pijn en wilde het liefst even liggen. Ik ook. Ik, wenstte Erwin sterkte, vertrok naar huis en dacht aan Meppel.

Daar hingen nu ook een paar mannen over de bar. Neil Young zou het verlies misschien nog een draaglijke dimensie inzingen. Of Slayer. Op de foto’s aan de muur zouden ze zien wie ze waren. Vroeger. De muziek, inmiddels vast iets van The Rollings Stones, ging over wie ze zouden worden. Als Meppel New York was. Als hun vrouwen niet zo lelijk zouden zijn. En hun kinderen niet zo dom. Als ze hun verlies hadden kunnen transformeren.

Zoals Erwin.

http://www.stukahmagazine.mur.at/

Trip, euh Clip van de week!

Yeasayer wordt de band van 2010. Dat zeggen in ieder geval de ontelbare critici die het kunnen weten. Natuurlijk hebben u, ik en 50 Cent schijt aan het soort dat altijd en overal pseudo-profetische uitspraken doet. De fuckers. Toch sluiten we voor één keer aan in de lange rij bebrilde betweters. Ja, ook wij voorspellen een regen van high-quality LSD voor de hardkomende masters uit het hipste stukje aarde. En dat dan alleen al dankzij deze eng vette psychedelische bazenclip.

WTF!! of: Mijn afscheid als aanstormend muziekrecensent

Jongens, sorry.

Vergeet wat ik net zei over Tony Dekker. Ik had onderstaande clip nog niet gezien.

PIJNLIJK!!!!

Nogmaals, sorry! Ik zal NOOIT meer over muziek schrijven. Ook niet voor geld.