@caspersikkema @pimvandewerken Maar Casper, recensies doen soms gewoon pijn. De jouwe van onze cd-pres bijvoorbeeld. Sans rancune, maar: au! about 17 hours ago via Twitter for iPhone in reply to caspersikkema
Reply Retweet gasolinebrother Gasoline Brothers
Ik las gister de recensie even terug en ik moet zeggen: er staan een paar bijzonder geslaagde zinnetjes in. Ik was er bijna trots op. Dat ik de drummer van een band er zo verdrietig van maakte dat hij daar anderhalf jaar later nog mee zit, is dan weer wat minder. Sans Rancune.
Een fragment:
The Gasoline Brothers hebben besloten niet zomaar elke stad, dorp en jeugdhonk af te reizen om daar wat parels voor de zwijnen uit te strooien. Schaarste, een bewezen effectief middel, kenmerkt zodoende de speellijst ter promotie van ‘Tsk!’. De begroeting van de opeens brilloze frontman Roel Jorna die niet alleen ons, bezoekers van dit exclusieve moment, maar ook de lieve kijkers thuis verwelkomt, komt dan ook aan als een stomp in onze maag. DAMN! Bijna vergeten. De release van ‘Tsk!’ wordt natuurlijk rechtstreeks via 3VOOR12.nl gestreamd. We staan hier tenslotte wel bij The Gasoline Brothers, de ongekroonde koningen van nieuwe, artificiële tijden.
Ik belde dus met Harry Mens: vastgoedman, televisiepresentator, vader. Eerder op de dag had ik al met Fransisco van Jole gesproken en Fransico noemde het programma Business Class van Harry een voorbeeld van slechte journalistiek. Een gedurfde uitspraak, zeker omdat Fransisco niets over Uitgesproken VARA wilde zeggen omdat hij nooit iets over de VARA wil zeggen. Ik was op zoek naar meningen over Joost Eerdmans, een man die in zichzelf de Nederlandse Bill ‘O Reilly herkend, dus zo erg was Fransisco’s botte weigering tot zelfkritiek niet. Harry maakte het allemaal niet zoveel uit, hij zei: ‘Joost laat me volledig koud. Hij zal nog veel moeten leren. Ik kan me nog goed herinneren hoe ik twaalf jaar geleden met televisie begon. Vijfhonderd shows later moet ik toegeven dat ik onderweg een stuk heb bijgeleerd. Televisie is gewoon een moeilijk vak.’ Uiteraard vroeg ik hem ook wat over die vervloekte linkse journalistiek. Daar had Harry het een beetje mee gehad. “Ik heb nog nooit iets positiefs over mezelf gelezen in de linkse media. Nog nooit!’. Hierna spoedde Harry zich naar zijn lunchafspraak.
Toen na een kwartier stamelen het zweet op mijn voorhoofd stond en ik iets stamelde als ‘ja, maar wat voor consequenties heeft dat voor euh, ons zegmaar, als maatschappij’ antwoordde de professor dat hij dat zoiets veel te ingewikkeld is om in een paar woorden uit te leggen. ‘Ik heb daar een boek over geschreven, snap je?’ Ik hing zo snel mogelijk op, de gedachte dat mijn leven wel wat meer slaap kan gebruiken suisde nog een paar roerloze momenten na.
Omdat ik de afgelopen tijd de wat overdreven gewoonte had om de haverklap taxi’s te nemen (‘Hee man, kan je even via Shabab naar mijn huis rijden?’) besloot ik een fiets te kopen. Het liefst van een zwerver met een hond, dat zijn namelijk mijn lievelingszwervers.
Helaas. Ondanks mijn liefde voor de hondenbezittende onderkant van de samenleving, herkende niemand van hen in mijn kapitaalkrachtige verschijning een financiële injectie. En om dan heel hard ‘gratis heroïne’ te gaan roepen, ik zag dat gewoon niet zo zitten. Een eerlijke fietsenmaker was misschien een beter, positiever idee.
Dat bleek. De echte fietsenverkoper had namelijk speciaal voor mij een vriendelijk geprijsd terminaal exemplaartje klaar staan. ‘Lekker goedkoop, dat willen jullie toch altijd?’ Ik vroeg mezelf terecht af wie ik was om deze hardwerkende middenstander van een waarheid te beroven.
Mijn nieuwe fiets ziet eruit als iets waar mijn vaders hart van zal bloeden. Dat heeft vooral te maken met de gebreken die dit buitenkansje heeft. Zonder standaard, licht en slot is hij misschien nog wel het beste te omschrijven als een laffe aanval op de hoogtepuntrijke tweewielerhistorie die dit fietsgretige landje rijk is. Maar hee, BOEIEND, als geboren Colombiaan heb ik geleerd te handelen wanneer situaties daarom vragen. Wij amigos van de zon weten dat een fiets moet rijden en verder no bullshit zegmaar.
En dat doe ik nu. Lekker fietsen. Het liefst ’s avonds. Laatst had ik het weer. Luisterde ik dit
En toen chillde ik dus gewoon. Op m’n nieuwe fiets.
Er zijn wel eens dagen dat ik in een jury zit. Binnenkort is het weer zo’n feestje en gister kreeg ik daarover het volgende niet te geloven grappige mailtje.
“Lady and gentlemen of the jury:
Renate van Roosmalen – eindredacteur bij 3VOOR12/Utrecht
Joris van Grunsven – muzikant, producer bij Studio Takt Casper Sikkema – freelance (muziek)journalist, o.a. bij Nieuwe Revu. Tevens stijlicoon. Dirk Scholten – boeker bij Blindfold Music”
Ik weet het niet hoor, maar ‘tevens stijlicoon’????
Toen mijn PESconcurrent en huisgenoot Thijs vroeg of ik een ziek verhaal wilde horen (‘altijd, altijd’) en vervolgens met een bloedserieus gezicht vertelde dat er bij een vriendin was ingebroken en dat de dieven de trap vol poep hadden gesmeerd, moest ik redelijk hard lachen. Ik meende het dan ook toen ik zei dat dit waarschijnlijk met áfstand het grappigste verhaal van 2011 was. Frans en Willem, mijn chef en hoofdredacteur die dankzij het onthullende karakter die kwaliteitsjournalistiek zo eigen is allebei weten hoe dingen zitten, vertrokken helaas geen spier toen ik het verhaal navertelde. ‘Casper, misschien verbaast het je, maar schijtende inbrekers zijn schering en inslag. Het schijnt dat je van inbreken ontzettend moet poepen, het is een soort biologische wet.’ Ik liet het niet zo merken, maar eigenlijk vond ik dat nog grappiger.
The Hold Steady – Heaven is Whenever
De Jeugd van Tegenwoordig – De Lachende Derde
Vampire Weekend – Contra
Balthazar – Applause
The Soft Pack – The Soft Pack
Lucky Fonz III – Hoe Je Honing Maakt
Spoon – Transference
Tame Impala – Innerspeaker
De Opel Astra stopte en een Marokkaan draaide het raampje open. Ik had voor het eerst mijn nieuwe jas aan. Dat kwam goed uit want mijn nieuwe jas is warm en cool en de bus kwam weer eens niet opdagen.
Ik kocht mijn nieuwe jas in een winkel waar ik bij binnenkomst door een kleine Aziaat met pet, vettig haar en een paarse (haha) trui werd begroet met de vrij onconventionele woorden: ‘Sta je wel op de lijst? De gastenlijst ja. We werken vandaag een gastenlijst, maar, wacht, ik zie het al. Je staat erop! En je krijgt ook nog eens 10% korting van mij. Chill, niet?’.
Toen ik, mijn niet existente streetcreds indachtig, een jas kocht, kreeg ik er vier condooms van het merk Euroglider bij. Vooral omdat Euroglidercondooms er uitzien alsof ze gemaakt zijn voor fantasieloze seks met meisjes zonder ziel en zelfrespect heb ik ze bij thuiskomst gelijk weggegooid. En omdat ik me kapot zou schamen.
‘Yo, waar is station Overvecht’, vroeg de Marokkaan. Ik wees een beetje noordoostelijk. ‘Daar ergens, maar ik weet niet hoe je moet rijden, man’, zei ik. Hij wilde al wegrijden, maar bedacht zich. ‘Reclassering zit ook bij station, toch?’.
‘Reclassering? Euh. ja, ja. Sowieso. Ernaast hè!’
Toen hij wegreed in noordoostelijke richting keek ik trots naar mijn jas.
Streetcreds, ik heb ze. Keihard.
