N I C E

Thijs heeft het fantastische Subjectie Archief weer van een nieuw hoogtepunt voorzien. Lees het. En geef hem gelijk.

Zooey!!!

Fine is ze he!

ps Dit is serieus de laatste chick die ik plaats, ok? Het moet wel enigzins 50 blijven hier (DUH!)

Ha!

Jongens, als jullie ergens iets rond zien zweven met een van puur geluk lichtgevende ziel, weet dan dat ik het ben. En dat ik dus gelukkig ben. Eindelijk! Echt, ik heb nooit nagedacht over mezelf als een materialist. Liever dacht ik na over mijn karma-niveau. Of de verschrikkingen van de bio-industrie. Ha! Met een eigen sauna, zeeën van tijd en een appartement waar ik bij een laffe en plotselinge inval van bijvoorbeeld het Duitse leger minstens drieduizend rijke joden kan verstoppen, moet ik gewoon eerlijk zijn tegen mezelf. Diep van binnen ben ik gewoon een materialistisch monstertje. En, nog grappiger, ik heb mezelf nog geen moment schuldig gevoeld. Zelfs niet als ik er even over nadenk. Dat ik daarom opeens hitjes verdraag, hitjes van meisjes nog wel, zie ik dan ook niet als een teken dat ik spiritueel instort. HELL NO! I ‘m Just Having a Good Time!

Een uitnodiging om me te feliciteren met mijn geluk krijgen jullie snel. Want hee, zo ben ik toch!
Vriend. Mecenas. Goed in de oorlog.

Kate, guitig lekkertje

Yo Kate,

Stiekem heb ik je altijd al een lekkertje gevonden. Ok, je bent Engels (ieuw) en volgens veel recensenten was ’schattig’ het vervloekte sleutelwoord op je debuutalbum. Weten zij veel. Ik, onomstreden kenner van de vrouwelijke ziel, zag direct dat je meer bent dan bewoner van een lelijk eiland en bezitter van verwerpelijk lieve eigenschappen. Je nieuwe liedje onderstreept mijn gelijk ruimhartig. Dank daarvoor, Kate. En oh, als je in de lente eens weg wil van dat kuteiland: kom naar mij! Ik woon vanaf morgen in een appartement met privésauna, kunst aan de muur, een indrukwekkende muziekcollectie en, erg belangrijk, geluidsdichte muren. Er is zelfs een apart kamertje waar jouw bloemetjesjurk kan drogen nadat we door stadsfonteinen achter het licht van de Utrechtse lente hebben aangerend.

GIVE LOVE A CHANCE! Nu niemand er meer in gelooft is dit ons moment om te laten zien dat liefde bestaat. Ook al is het maar voor even!

LOVE U
Casper Bernardo

OMG!! Waar moeten we nu schuilen (voor SATAN) als zelfs JAZZ niet heilig is??

NEEEEE!!!

Ik word hier in ieder geval verdrietig van. En boos. Want echt, jullie kennen me natuurlijk als een gepassioneerd chroniqeur van de onderkant van de samenleving. Jeweetwel, dat uitbundige en nietsontziende universum waar de geur van verrotting en geluksondermijnende drugs het bestaan van een genre als jazz totaal overbodig maakt. Experimenteren? Met muziek? De onderkant van de samenleving weet wel beter: drugs, daar experimenteer je mee. Een wat overdreven vorm van voortplanting? Ook prima. Maar dit??

‘I HATE JAZZ op Utrechts’ jazztempel kalken gaat gewoon te ver! Volgens mij, volgens u en sowieso ook volgens Han Bennink. Ik hoop dat de daders ooit gepakt zullen worden en een passende (het liefst anaal ingebrachte) straf krijgen. BAH. BAH. BAH.

www.ihatejazz.nl

Creatief schrijven (3)

Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Ik hoop dat jullie een beetje van Silvio hebben genoten. Lief is ie hè!

Met een gebogen hoofd en lijdzame tred loopt Silvio door de Den Brielstraat. ‘Ieuw’, denkt hij, ‘wat een vieze straat. Zo zie je maar weer dat de maffia in onderontwikkelde gebieden eigenlijk onmisbaar is.’ Silvio weet namelijk dat orde en tucht, het liefst uitgevoerd door de genadeloze arm van de wet die de wet niet is maar eigenlijk ook weer wel, hier veel zou kunnen verbeteren. Die communistische stickers op de deuren van die vieze, ongewassen linkse flikkers hadden er dan zeker niet gehangen. Opeens beginnen Silvio’s ogen te glinsteren. ‘Ha een eenzame hond met honger’, zegt hij tegen Carlo, zijn vriend. Snel plukt hij een stuk salami tussen zijn gebit weg en lokt de hond. Die komt aangesneld als ware Silvio de alom geaccepteerde redder van het dierenrijk. ‘Moet je opletten’, zegt Silvio tegen Carlo. Met één welgemikte trap tegen het arme kopje van de hongerige hond neemt Silvio weer een leven. Nu dat van een hond. Tevreden en een beetje trots loopt Silvio verder. Op weg naar de toekomst.

Creatief schrijven (2)

Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn alwetend-perspectiefje.

Silvio lijdt. De hoop van Italie en de wereld loopt met een van afschuw vertrokken gezicht door de Den Brielstraat in Utrecht, Nederland, de hel. Silvio kijkt minzaam om zich heen en moet even denken aan Dante, ook al een Italiaan. Hier, in deze hel, bepalen aangevreten vuilniszakken, eenzame honden, stickers op deuren en overleden fietsen het straatbeeld. Silvio kan niet om de gedachte heen dat zelfs het door God vervloekte Napels, in vergelijking met deze straat, een plek van eenzame schoonheid is. Net als IEDEREEN weet Silvio dat mensen die stickers op deuren plakken geen ziel hebben. Ooit zullen deze mensen in de hel komen. De echte. Silvio lacht even bij die gedachte. ‘Hahahahaha.’ In de verte schrikt een eenzame, suicidale hond op uit zijn meditaties over de dood als keuze.

Creatief schrijven

Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn ik-perspectiefje. Hint: mijn held Silvio Berlusconi is de ik. De Den Brielstaat de locatie. Bedenk je bij alles: dit is in de les en in vijf minuutjes geschreven. En ik was net wakker.

Ik denk niet zo vaak aan schoonheid. Het concept zegmaar. Ik voel het meer. Rome? Mooi. Florence? Een esthetisch wonder. Vrouwen? Hmmm. Deze straat, ik verpest er verdomme m’n nieuwe armani-schoenen nog mee, tart alle zintuigen. Overal staan stinkende vuilniszakken langs de weg en in de verte loopt een hond. Alleen.

Het is koud hier. In Rome, god zegene de stad, is het ook wel eens koud. Toch voelt het daar anders. Zwoeler. Alsof de gure wind zich daar net wat makkelijker laat omkopen dan in dit stijve, calvinistische oord. Hier, in deze straat des verderfs, lijken zelfs de bewoners de hoop op schoonheid verloren te hebben. De deuren hangen vol met afzichtelijke stickers met waarschijnlijk een communistische boodschap. De raamkozijnen zijn slecht onderhouden en duidelijk van een inferieur houtsoort. Er staat geen enkele Italiaanse auto. Wel veel wegrottende fietsen. Een echte man fietst niet. Zeker niet zonder de kans op een prijs, een kus van de rondemiss of de nieuwste designerdoping. En sowieso ook niet op een verroest en kotsgroen vehikel waar zelfs Fausto Coppi de Giro nooit mee zou kunnen winnen. Fausto Coppi. Ik durf te wedden dat deze stickerplakkende barbaren niet eens weten wie hij was.

De ondankbaarheid!

Niet dat ik zonder zonde ben, ik vergat dit jaar voor de zesduizendste keer op de rij de verjaardag van mijn moeder, maar toch: mijn verjaardag was woensdag en van de meeste van jullie heb ik nog steeds geen verjaardagskado gekregen. Wel voor nop alle stukjes lezen en wel opscheppen tegen de vrouwtjes (”ja, tuurlijk ken ik caspersikkema.nl, ik ken die gast nog van vóór hij zegmaar superveel drugs ging gebruiken”) maar investeren in het inmiddels zorgelijke geluksniveau van jullie vriendelijke held, HO MAAR. Gelukkig ben ik de beroerdste niet en ik heb iets bedacht. Als jullie nu een ticket van de Spoon-gig 18 februari in Paradiso fixen, ben ik weer jullie beste vriend. Ik zal dan als tegemoetkoming vaker, grappiger en minder drugsgerelateerd bloggen. Ook wil ik best, op verzoek, stelselmatig bevolkingsgroepen beledigen of kwetsende blogs over vrouwen schrijven. Zo ben ik namelijk ook wel weer. Jullie doen iets voor mij. Ik doe iets voor jullie. Iedereen blij. Deal?

Zen

Ik ging afgelopen week kapot aan de deadlines. In totaal heb ik zo’n zevenduizend intelligente woorden over engagement in de literatuur, de Nederlandse identiteit en de Nederlandse cinema geschreven EN IK BEN NOG STEEDS GELUKKIG!!! Zelfs de ontelbare momenten waarin ik werd afgeleid door aardse verlangens als het bezoeken van Dimitry (mijn vaste freaky kapper) een belletje naar Killer (mijn trouwe dealer) of het kijken naar veldrijden op televisie (mijn raison d’etre) overleefde ik dankzij de beste uitvinding na slavernij (GRAPJE!!!): de Luisterpaal. De nieuwe albums van Vampire Weekend, Spoon en Beach House kan ik inmiddels noot voor noot meefluiten en ik ben mijn docenten intens dankbaar dat ze hun deadlines zo hebben gepland dat ik de top drie voor mijn jaarlijstje 2010 al heb staan. Brian, Arie en Annelies: SUPERBEDANKT HE!! LUV U!