Evan Dando leeft nog

Evan Dando gaf onlangs in een interview aan dat hij kinderboekenschrijver wil worden. Een opmerkelijke uitspraak voor een man waar het drugsverleden ook in Tivoli van vrijwel alles afspat. In hoeverre we overigens van een verleden kunnen spreken, is niet helemaal duidelijk. Het zweet, de ondersteuning van een extra gitarist aan het einde en de afwezige blik verraden in ieder geval dat onze kinderboekschrijver op dit moment het onschuldige universum voorbij is.

GEZIEN:
Evan Dando, Le Guess Who?, Tivoli Oudegracht, 27 november 2009

MUZIEK:
Er was een periode dat Evan Dando op de covers van de belangrijke Amerikaanse tijdschriften stond. Als held van iedereen in een afgeragde spijkerbroek en een hekel aan de kapper, maar ook als mooie jongen, posterboy. Want dat was Evan in de jaren negentig. Mooi, jong, veelbelovend. Zijn band The Lemonheads schonk ons met It’s A Shame About Ray en Come Feel The Lemonheads twee albums waar de joie de vivre gebracht als no-nonserock vanaf galmde. Daarna zakte Dando weg in een zee van drugs, nog meer drugs en Courtney Love om in 2006 weer op aarde terug te keren met het naar de begintijden smakende album The Lemonheads. Een soloalbum en een dit jaar verschenen coveralbum met The Lemonheads verder, roept vooral de vraag op hoe het nou echt met Dando gaat. Is hij inmiddels clean? Weet hij nog iets van de opwinding van de beginperiode op te roepen? Is hij nog coverproof?

PLUS:
Hij is er. En dat is zo te zien al heel wat. Het Utrechtse publiek krijgt dankzij Tivoli in een week waarin ook Peter Doherty langskwam in ieder geval een paar wijze lessen voorgeschoteld. Drugs, hoe leuk ook, hebben de vreemde eigenschap iets meer kapot te maken dan iedereen lief is. Dank voor de waarschuwing jongens, we zullen het onthouden!

MIN:
Flauw misschien, maar het is bijna echt zielig. Evan Dando, de rockgod van de jaren negentig, heeft een mooie stem. Nog steeds. Toch lukt het hem om vanavond vrijwel alle hits van The Lemonheads en zichzelf te decimeren tot junkiebullshit. Tegen het einde van show, Dando is dan al even naar achter gelopen om de hulp van een extra gitarist in te roepen, lukt dat zingen zelfs niet meer. Met het haar voor de ogen en de blik op gone forever strompelt hij zich naar het einde van de set. Plichtmatigheid krijgt vanavond een nieuwe dimensie en als Dando aan het einde voor het eerst iets tegen het zittende publiek zegt (’Thank you. You were a fantastic audience’) voel je plaatsvervangende schaamte. Natuurlijk, de opstelling (stoeltjes, Dando daar hoog boven op het podium) vergrootte de intimiteit niet, maar het publiek doet echt z’n best om Dando die afstand te laten overbruggen. Ook al raffelt hij de nummers strak en zonder iets te zeggen af, het publiek klapt, fluit en schreeuwt. Want voor sommige mensen is hij nog steeds Evan, die mooie jongen met een overdosis talent.

CONCLUSIE:
Evan Dando is nog niet helemaal clean. Zonde.

CIJFER: 3,5

Tips voor de ziel

Voordat u net als elk jaar uw rondje ‘de Avonden’ leest om vervolgens vol mensenhaat en pijnlijk zelfonderzoek de feestmaand door te brengen, is het tijd voor iets leuks. Iets waardoor u, ook als is het maar voor even, gelooft dat de wereld een mooie plek is. Le Guess Who? biedt die mogelijkheid en wij van 3VOOR12/Utrecht zijn zo vriendelijk geweest onze goede smaak en intellectuele vermogens weer eens aan te wenden voor een paar gouden tips. Het enige wat u nu nog maar hoeft te doen is melancholisch verzuchten dat u ademt, beweegt en leeft. Dat u het heeft gezien. Dat het, godzijdank, allemaal niet onopgemerkt is gebleven. Deal?

Donderdag

Wie: A Place To Bury Strangers, Dead Conferate, Tweak Bird
Waar: Tivoli de Helling
Wat: eigentijdse versie van My Bloody Valentine en The Jesus and Mary Chain. Oorverdovend dus.

Waarom: Op London Calling waren ze samen met Wild Beasts het absolute hoogtepunt. Hard, psychedelisch en zonder genade pompten de zwartkijkers uit Brooklyn het hitpubliek de onderwereld in. Daar waar My Bloody Valentine, Joy Division, The Jesus and Mary Chain en The Cure elkaar ontmoeten, kreeg het zwartkijkersgenre een actuele injectie waar het nog wel een tijdje mee vooruit kan. Er moeten erg gekke dingen gebeuren wil A Place to Bury Strangers niet een van de absolute hoogtepunten van het festival worden. Tip: neem uw beste oordoppen mee, het weekend is tenslotte nog lang!

Zaterdag

Wie: Megafaun, The Dodos, Wild Beasts, The Very Best
Waar: Tivoli Oudegracht
Wat: hoogtepunt van Le Guess Who?

Waarom: Waar te beginnen? Een line-up als deze schreeuwt om superlatieven. Een poging om genuanceerd en objectief te zijn dan maar. Vampire Weekend bracht twee jaar geleden overtuigend Afrika terug in de harten van de blanke indiekids. Jammer was wel dat je naast opwindende afropop ook de harde banken (en daarbijkomende stijfheid) van de prestigieuse elite-universiteit terughoorde. The Very Best klinkt in vergelijking met de college-afropop van Vampire Weekend vooralecht. Het project van twee Britse bleekscheten die samenwerken als producers onder de verschrikkelijk naam ‘Radioclit’ en Esu Mwamwaya, een zanger uit Malawi, mocht dan ook direct op een maximale respons van de internetgemeenschap rekenen. De reden: dankzij de fantastische stem van Esu en de fijnzinnige producerskwaliteiten van het duo klatert de Afrikaanse zon ook in de donkerste dagen van het jaar ons leven binnen. Over de rest van de bands die deze avond spelen hoeven we u eigenlijk niets meer te vertellen dan dat u ze moet gaan zien. Dat neemt u wel van ons aan, toch?

De rest

Uiteraard zijn er nog veel meer bands die u zou moeten zien. Hieronder een paar suggesties:

Vrijdag in Tivoli de Helling: vanaf 21.30 Lightning Dust. In EKKO zorgtAwkward I vanaf 22.00 voor een uurtje vaderlandse trots.

Zaterdag springt u samen met ons na The Very Best op de fiets om in De Helling nog een stukje van Bibio mee te pakken om daarna bij The Field (met band) wat postmoderne danspasjes uit te proberen. Als dansen niet je ding is, en vette psychedelische rock wel, moet je zeker naar TV Buddhas in dB’s.

Zondag is, volgens ons dan, Wavves om 21.00 in EKKO de beste reden om de deur uit te gaan.

The Tragically Hip (donderdag), Patrick Watson (zondag) en de passepartoutkaarten voor zondag zijn inmiddels uitverkocht. Voor meer informatie over kaartverkoop, het blokkenschema en een volledig overzicht:www.leguesswho.com

Zondag

Wie: IRM, Wertham, TZII, Einleitungszeit, Feine Trinkers Bei Pinkels Daheim, Odal
Waar: SJU
Wat: Noise Central Festival

Waarom: Zondagmiddagen kunnen verschrikkelijk zijn. Voor je het weet zit je het kleinste en nog niet zindelijke neefje van je partner voor te lezen uit Nijntje. Terwijl je tevergeefs de urinegeur van het jochie probeert te negeren, dwalen je gedachten bij het lezen steeds af naar de vraag wat Nijntjes standpunt in het grote hasj- of wietdebat is. Net terwijl je besloten hebt dat Nijntje waarschijnlijk een fan van hasj is en dat zij wiet voor schooiers vindt, vertelt een oom je triomfantelijk de voetbaluitslagen van die middag. Weg bord-op-schoot-moment. Weg lichtpuntje van de zondag. Welkom pure haat. Om uzelf dit soort typische zondagmiddagmomenten te besparen, raden we u van harte aan het Noise Central Fest in SJU te bezoeken. Snoeiharde noise en bikkelharde industrial als medicijn tegen slechte zondagen. Wedden dat uw karma er met sprongen op vooruit gaat?

Nee! Niet alwéér zo’n overdreven bullshitrecensie!

We maken het helaas veel te weinig mee. In de donkere zaaltjes waar het o zo vaak door god vergeten Utrechts talent zich doorgaans een weg naar eeuwige roem worstelt, worden we vaak omringd door verveeld kijkende mannen. Mannen ja, met pakjes zware shag geruststellend en tegelijk verleidelijk consumeerstimulerend in de aangehouden jas en een totaal en vaak grondig geformuleerd bewijs van het ongelijk waar de ontzielde massa zich in wentelt. Verder verwijderd van de vreugde van de ontluikende en nog onschuldige liefde dan, laten we zeggen, Geert Wilders bij de realiteit, drinken deze mannen naast ons hun biertjes en stellen ons vragen over de tragiek van Jack Kerouac en waarom hij na ‘On The Road’ nooit meer iets noemenswaardigs schreef.

Bij Noah and The Whale in het grote, lichte en hippe Tivoli de Helling staan de jonge en vitale meisjes voor ons, achter ons en naast ons. Ze klappen mee, maken foto’s van elkaar en vinden Jack Kerouac sowieso een vieze gast die nooit iets heeft bereikt. Bij doorbraakhit en allerallerallerlaatste nummer van de set ’5 Years Time’, gillen ze, intens tevreden. En ze dansen. Onhandig, maar onschuldig.

Dat is dus het moment dat je, als vast volger van de marge, jezelf met een keihard probleem hebt opgezadeld. Want, jongens: even serieus.  What the FUCK is hier aan de hand! Waarom lacht iedereen en komt het gewoon niet in deze mensen op dat meeklappen op de maat zielig is? De wereld is toch een plek vol geestelijke armoede en minachting voor beschaving?  Horen wij ons niet afzijdig te houden van confectievermaak? Ach, ja. Waarschijnlijk. Maar de lieve indiejongens van Noah and the Whale leren ons en ons zwartgeblakerde hart de wijze levenlses dat het soms gewoon beter is te vergeten. De wereld gaat dood. Ja, maar soms is het gewoon fijn om te genieten van de vreugde die popmuziek ons wil schenken. Snif.

‘Blue Roses’ bestaat vanavond uit twee jonge, enthousiast lieve vrouwen met in de kast waarschijnlijk een indrukwekkende hoeveelheid bloemetjesjurken, platen van Joni Mitchell en dozen vol gepassioneerd geschreven maar nooit verstuurde liefdesbrieven. Samen brengen ze met behulp van viool, akoestisch gitaar toetsen en een naar hysterie neigende hoge stem folky liedjes ergens tussen Joni Mitchell en Joanna Newsom in. Mooi maar na drie nummers vooral een harde stijd tegen opborrelende seksistische ideeën over vrouwen in de popmuziek. Laten we het erop houden dat Roosbeef wel cool is.  

Dankzij ‘The First Days Of Spring’, het recent uitgekomen en prachtige tweede album van Noah and the Whale, kan de herfst echt beginnen. De liedjes gaan namelijk vooral over de dingen waar een mens aan denkt als de liefde over is. Zo zingt zanger Charlie Fink in ‘Stranger’: ‘Last night I slept with a stranger, for the first time since you’ve gone’ en of het nu zijn donkere, naïeve baritonstem is of het verder nauwsluitend toepasselijk weemoedige nummer zelf, feit is dat je oprecht met die arme Charlie te doen hebt. Seks met vreemden, wat een deerlijke droefenis, dude!

De nieuwe liedjes zijn anders dan doorbraakhit ‘ Five Years Time’ niet heel erg gemaakt om gelukzalig en opgewekt ritmisch mee te klappen. De op folk-leest geschoeide en rijkelijk gearrangeerde nummers doen het juist heel goed in de veilige intimiteit van de studentenkamer (waar een weemoedige traan gewoon zijn gang kan gaan), maar blijven dankzij een wat meer rockgeoriënteerd live geluid ook in een behoorlijk volle Helling overeind. Nadeel aan dit wat stevigere geluid is de legitimatie die de bassist kennelijk heeft gevonden om te doen alsof hij in Mötley Crue speelt. Zelden geëvenaard staaltje overacting.

Ondanks de prachtige en live overtuigend en bij vlagen ontroerend mooi uitgevoerde nieuwe songs, valt het hoogtepunt toch in de toegift, bij twee nummers van het debuutalbum. Als ‘Jocasta’ in een perfect op maat gesneden rockjasje is gegoten en daarna een wat rommelige, gehaaste versie van ‘Five Years Time’ volgt is het opeens partytime. Er wordt gedanst, meegezongen en later als iedereen is uitgeklapt en wacht in de garderobe rij, valt meerdere malen de tevreden verzuchting; ‘pfieuw gelukkig speelden ze nog wel de oude hits.’

Met een rijk en dankbaar gevoel fietsen we die avond in september de donkere avond in. Volgende week staan we vast weer tussen onze vrienden in een donker zaaltje waar zowel god als Noah and the Whale nooit zullen komen. Toch hebben we vanavond onder de felle lampen van de indiemainstream iets waardevols geleerd. Soms is het inderdaad gewoon beter om te vergeten dat de de wereld in brand staat en Moke albums blijft uitbrengen. Soms is het gewoon fijn te genieten van de vreugde die popmuziek een mens kan bieden. YES!

uiteraard valt ook dit terug te lezen op de BESTE MUZIEKSITE OOOOOOIT!

Gezien: Noah and the Whale & Blue Rose
Waar: Tivoli de Helling
Wanneer: 15 september

weekagenda week 27

Zo veel geschreven, zoveel gedaan, maar nog nooit  is ook maar een van die stukjes naar dit vergeten stukje internet doorgeplaatst. Zonde. Daarom vanaf nu: alles wat deze boy publiceert, lees je hier! HOE VET!

Wie: Seatsniffers, Mischief, Dice Rebels
Wat: Rockabilly
Waar: dB’s
Wanneer: Vrijdag 3 juli

Al jaren zijn The Seatsniffers uit België een garantie voor een tof avondje onvervalste rootsrock. De contrabas, saxofoon en heerlijke swing brengt de liefhebber van dat soort malle fratsen zonder moeite terug naar de jaren vijftig en zestig. Wie graag wil geloven in vooruitgang en de zegeningen van glimmende welvaart, kan dB’s beter mijden deze avond. Naast het tot in de VS met lovende woorden overladen Seatsniffers zullen namelijk ook de localboys van Mischief en het naar Grease smakende Dice Rebels een heerlijke potje ouderwetse rockabilly komen spelen. De kans is overigens groot dat u deze avond Jeroen Boekhorst tegenkomt. Feliciteer hem. Trakteer hem. Adoreer hem. Met een tot op de millimeter uitgekiend schot was deze held afgelopen zondag persoonlijk verantwoordelijk voor de uitschakeling van uw vrienden (wij!) op het Cultuurtje Speciaal toernooi. PIJNLIJK!

Wie: M. Ward (support: Low Anthems)
Waar: Tivoli
Wanneer: Zaterdag 3 juli

Kent u Zooey Dechanel?  Amerikaanse actrice, vernoemd naar de mannelijke acteur uit Franny & Zooey van J.D. Salinger en volgens verschillende bronnen (voornamelijk onze dromen) de coolste chick op aarde? Nou, lucky bastard  M. Ward weet waarschijnlijk zelfs hoe ze ruikt. Hij nam vorig jaar namelijk met haar een zelfs door de mooie meisjes hatende smaakelite unaniem geprezen album op. Net iets minder jaloersmakend maar ook tof: Ward werkt samen met Conor Oberst en Jim James (My Morning Jacket). Toen zelfs Noel Gallagher liet zich ontvallen dat M. (Matt voor vrienden) zijn favoriete singer-songwriter is, sprongen wij DIRECT op de fiets om zijn recente album ‘Hold Time’ aan te schaffen. De hoge verwachtingen maakte Ward compleet waar. Begonnen met een four-track debuut en via hobbelige, piepende en schurende weggetjes vond Ward zijn weg naar dat wat ‘Hold Time’ is: een prachtig, gelaagd, emotioneel krachtig en weergaloos geproduceerd album vol juweeltjes en een cover van Buddy Holly. Mis het niet!

Wat: Geinbeat / Nieuwegein Bruist
Waar: Nieuwegein
Wanneer: Donderdag 2, vrijdag 3 & zaterdag 4 juli

Het jaarlijkse Geinbeat-festival in Nieuwegein pakt dit jaar indrukwekkend uit. Onder de naam ‘Nieuwegein Bruist’ zal drie dagen lang een onvoorstelbare variëteit aan cultuurvormen over de bewoners van dit fijne stadje worden uitgestort. De vijftienjarige band met bevriende steden Rundu (Afrika) en Pulawy (Polen) én het vijftienjarige bestaan van Geinbeat zelf waren voor de gemeente reden genoeg om de bevolking van Nieuwegein eens lekker te verwennen. Zo komt op vrijdag de 538 drive-in show langs, zal zaterdag een Afrikaanse dichter zijn poëzie voorlezen en komt zondag STEREO!, bekend van het televisieprogramma Rock Nation, het festival afsluiten. Ook aan de liefhebbers van dadaïstische maar melodieuze rock is gedacht: zaterdagmiddag vanaf drie uur speelt Klopje Popje. Als u altijd al eens een (geacteerde, dat wel) psychose van een overigens doodgrappige zanger van dichtbij hebt willen meemaken is dit een niet te missen kans!

Wat: Willems Wondere Wereld
Waar: hier
Wanneer: Zaterdag 4 juli

Willems Wondere Weiland. Tja, het klinkt toch een beetje als geuzennaam voor een lapje grond waar Willem (held van het dorp en beroepsplayer) elke avond zijn veroverde chicks mee naar toe neemt om ze introduceren in de wereld van tantristische rituelen en panfluitmeditaties. Toch is het dat niet! Nee, Willems Wondere Wereld is een festival met muziek, drank, gezelligheid en gratis entree. Acht jaar geleden ontstaan als (waarschijnlijk) behoorlijk geslaagd verjaardagspartijtje van Willem en inmiddels uitgegroeid tot evenement met vijftienhonderd bezoekers, een gevarieerde line-up en belangrijke huisregels. De mooiste: “Probeer een beetje om je medemens te denken. (Ik denk hierbij aan het ruig dansen op Heavy Metal).”

*Let op, een lang stuk!* Voorbijsjokkende katers en tikkende blote voeten

Enigszins bevreesd door de toch wat armoedige term ‘huiskamerconcert’ vertrok uw recensent met lichte tegenzin uit zijn probleemwijk om te eindigen in een huiskamer waar de enige link met armoede de door arme Afrikaantjes vervaardigde maskers aan de muur blijkt te zijn. Een meevaller. Boy Ler, Marten de Paepe en Mummy’s a Tree verzilveren die opluchting elk op eigen karakteristieke wijze. Tel daar de ritmisch tikkende blote voeten, meefluitende vogels en gratis drank bij op en het resultaat is een Rijke Avond vol intieme huiskamerhoogtepunten.
 
Berend en Kitty Griffioen hebben hun huis vanavond voor de derde keer opengesteld voor een Live in Your Livingroom avond. ‘Er komen steeds weer andere mensen, maar het is altijd weer leuk’, motiveert Kitty de gastvrijheid. En al moet het publiek misschien wat wennen aan de intieme setting, al snel ontstaat ook vanavond een aangenaam huiskamergevoel. Eerste act Mummy’s a Tree grossiert misschien niet in stoere liedjes (welke harde vent zingt nu ‘If I can’t be the one to love you always, let me be the one to love you now’?) maar na een hartverwarmend verhaal en bijpassend lied over kindergeluk (‘Dit lied heb ik gemaakt voor mijn dochter Hiske. Sommige mensen sturen een geboortekaartje, ik stuur een liedje.’) zou je zanger Stefan van den Berg bijna wel willen aaien.
 
Naast enthousiast vader is van den Berg ook melancholicus. Met voornamelijk droevige liedjes over liefde van voorbijgaande aard (’I couldn’t find a telephone, to say I wouldn’t be home’) baant hij zich trefzeker een weg naar ons hart. De liedjes zijn misschien voor het grote publiek niet poppy genoeg, -en na de aankondiging van Van den Berg dat het volgende nummer een dansnummer zal zijn, gaan de stoelen ook niet direct aan de kant- maar weten toch op een haast ambachtelijke manier te beklijven. En, zoals elke Live in Your Livingroombezoeker weet, geniet je daar toch meest van in een comfortabele stoel.
 
Marten de Paepe heeft zijn set keurig opgedeeld. Voor de pauze zingt hij, daarbij begeleid door Chantal van der Leest, in het Engels. Na de pauze enkel in het Nederlands. Want: ‘Nederlandstalige liedjes, dat is pas écht folk’. Voordat storende misverstanden ontstaan distantieert hij zich snel van de concurrentie. ‘Het klinkt misschien Acda en de Munnik, maar…. dat is het niet’. Gelukkig maar.
 
Een bewerking van W.F. Hermans’ “Straattoneel”, “Eendagsvlieger” van Daniel Dee en twee zelfgeschreven teksten laten een gretige dromer horen. Zingfluisterend neemt de Paepe ons mee in een wereld waarin het vinden van zielsrust moeilijk lukt en de teleurstellingen zich maar blijven ophopen (’Echte vrienden van vroeger / die zie ik niet meer / Soms doet het mij veel hartenzeer / Echte vrienden van later / zijn net als een kater’). Als juist op het moment dat De Paepe dit zingt een echte kater door de tuin sjokt, krijgt de avond zelfs nog een magisch-realistisch tintje.
 
Boy Ler heeft zo zijn eigen methodes om de aandacht van een huiskamer vast te houden. Zanger Daniël Papen kijkt eens doordringend om zich heen, wankelt tot schrik van de aanwezigen wild gebarend op een tuinstoel en weet juist door zijn onaangepastheid voor het eerste het conflict tussen rock & roll en de grenzen van het intieme huiskamergevoel voelbaar te maken. Na aaibaar vadergeluk en Nederlandstalige Folk een welkom nieuw geluid. 

Ook na een periode waarin Boy Ler door ziekte en andere ongemakken wat gas terug nam, is de bravoure in ieder geval gebleven. De gitzwarte nummers gelukkig ook. Opvallend is hoe de donkere, ongepolijste stem van Papen, ook onversterkt, onder de huid weet te kruipen. Dat de aandacht zo nu en dan wat verslapt en niet alle nummers even sterk overkomen, maakt niet minder nieuwsgierig naar het eerstvolgende podiumoptreden van een van Utrechts’ meest bijzondere bands.
 
Live in Your Livingroom bleek een van de leukste live-ervaringen van het afgelopen jaar. Enigszins beschaamd over zoveel voorbarige negativiteit fietste uw recensent die avond dan ook met lichte tegenzin terug naar zijn probleemwijk. Volgende keer dan maar bij mij?

ZIE MIJ ZITTEN. INTELLECTUEEL, NIET?

uiteraard ook weer te lezen op de internetgids voor een beter leven

Grensverkenning met Kane

Met vierde studioplaat ‘Everything You Want’ staat Kane 28 juni in Nederlands’ enige ‘rockstadion’ de Kuip. Voor het zover is staat Kane in een uitverkocht Tivoli voor een try-out concert.

En dan, tijdens ‘Shot of a Gun’ stopt Dinand ineens. Of de lichten aan mogen. Zo kan hij ons niet zien meezingen. Oprechte gevoelens van dankbaarheid overspoelen ons. Hij, Dinand Woesthoff, onze grootste vaderlandse rockster (hij heeft zelfs een eigen blad!), heeft aandacht voor ons bestaan, wil ons zelfs zien! Net terwijl de show met drugslied R.E.A.L wat al te ver over de hoofden van het publiek lijkt weg te drijven, schijnen de lichten in óns gezicht en kijkt Dinand recht in ónze ogen. Tja, wat moet je dan, als simpel mens?

Kane opent met een duidelijk statement. ‘Yeah, Yeah, Yeah’ windt er bepaald geen doekjes om. Ruiger, agressiever en welja, venijnig schiet Kane uit de startblokken. Na een periode van persoonlijke tragedies, verwerkt op de vorige, sombere plaat ‘Fearless’, presenteert Kane zich als een band met een hernieuwd levensgevoel en een nieuwe ‘rockende’ sound. Eerste observatie: de bravoure is terug. Daaropvolgende oprechte vraag: hoe blij moeten we daar eigenlijk mee zijn? En: hoe rock is rock als het geen ziel heeft?

‘Everything You Want’ is niet alleen voor Kane een grensverkenning. Ook de aanwezige fans lijken nog op zoek naar het juiste gevoel bij de nieuwere nummers. Met een muur van geluid, voortgestuwd door een technisch uiterst geconcentreerde band, blaast Kane zichzelf op tot de band die ook in de Kuip overeind moet blijven staan. De set van vijf kwartier is op zijn sterkst aan het einde van het reguliere gedeelte. Met typische Kane-songs als meezingsingle ‘Shot of a Gun’ en Kane-classic ‘Rain Down on Me’ schreeuwt, fluit en stampt het publiek de helden terug voor een toegift.

In alternatieve kringen heeft Kane, en Dinand in het bijzonder, nooit echt de handen op elkaar gekregen; ‘veel te commercieel’. ‘Stom accent’. ‘Belachelijke stem’. En vooral: overambitieus. In de bijbel voor de zelfingenomen popsnob allemaal te vinden onder het stukgelezen kopje ‘doodzonden’. Hoe ontdaan van enige ironie of zelfrelativering Dinand de show vanavond ook naar zich toe trekt, hoe leeg en gespeend van elke ontroering of subtiliteit het allemaal ook is: ergens moet er toch iets (Talent? Goede neus? Werkdrift?) zijn, waardoor al deze doodzondes niet hebben kunnen verhinderen dat Kane inmiddels is uitgegroeid tot stadionact en bigseller. Vanavond lijkt het recept voor dat succes weer verbijsterend simpel.

Dinand’s pijnlijk overtuigende imitatie van de foute rockster, afgewisseld met reflectieve gedachten over aards geluk (‘Hebben we er nog een beetje zin in?’, ‘We gaan feesten, mensuh!’) doen daarvoor het meeste werk. Een keurig gevoel voor balans doet de rest. Eerst links een foto/contactmomentje, daarna rechts en als de aandacht van het publiek dan toch nog wegzakt vertelt Dinand op de voor hem zo karakteristiek manier een opbeurend verhaal over strijd en het maken van de juiste keuzes. Het grote gebaar, de grote woorden, ze kunnen het gebrek aan ontroerende of echt opwindende momenten alleen maar suggereren. Nooit wordt het echt persoonlijk of ontstaat het idee aanwezig te zijn bij de uitvoerig van een oprecht artistiek product.

De toegiften ‘Catwalk Criminal’ en de heuse primeur ‘Tough’ monden uit in een lange, uitgesponnen versie van ‘As Long As You Want This’. Vooral zo lang omdat Dinands strijdmakker Dennis van Leeuwen een keer of zes bedankt voor alles. Dat nadat hij ‘Tough’ ook als serenade aan Van Leeuwen heeft gezongen. Dan is het voorbij en knalt ‘Rock ‘N Roll Star’ van Oasis uit de boxen.

Wat zou Liam eigenlijk van Kane vinden?

Lees de recensie ook op: href=”http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portals=6337&magazines=6338&news=1016137″>

Prayer for my demo (3v12/utrecht)

Ernstig langzaam trekt in de verte een huifkar voorbij. Ver weg van de grote stad, de snelle wereld en het vluchtige leven zitten een paar mensen bij petroleumlicht dicht op elkaar. Geconcentreerd tokkelt er iemand op een banjo, speelt een ander viool en bezingt men gezamenlijk het verglijden van de tijd (maar vooral de liefde). Op de achtergrond zoemt het lome en tegelijk bijna onheilspellende harmoniumgeluid dit plaatje de nodige noodzaak toe. Want, hoe sloom, melancholisch en lo-fi alles ook mag klinken, ‘Hands’ van This Leo Sunrise is geen nummer om enkel bij weg te dromen. Ergens op een grote, licht vervallen boerderij vlakbij de Mississippi zal zo ongeveer de artistieke ziel van This Leo Sunrise liggen. Voor gejaagde Utrechters zoals u en ik is dat misschien ver weg. Zo ‘zen’ als This Leo Sunrise zullen we ook vast niet worden, na beluistering van ‘Hands’ hebben we in ieder geval wel het idee dat het kan. Check voor meer onthaasting vooral ook het onlangs uitgebrachte en gepast getitelde ‘Koewacht’.

Lees meer!!!!

Gevarieerde premiére Subbacultcha! Utrecht

Op het allereerste feestje van undergroundcollectief Subbacultcha in Utrecht tonen Adept, We Love People in Bearsuits en invalster Kania Tieffer dat niet elk feestje ongeremd vrolijk hoeft te zijn om geslaagd genoemd te mogen worden.

De jongens van We Love People in Bearsuits gooien het vanavond over een andere boeg. Bij opkomst verschijnt het trio nu eens niet naamsgetrouw alleen in een even smaakvol als sexy berenpakje. Nee, vanavond gaan de gezichten van erkende berenliefhebbers Gino, Maurits en Remco ook nog eens schuil achter vervaarlijk uitziende maskers van oude, enge mannen. Bijna op het verkeerde been hervindt het publiek in dB’s zich echter snel. Aan de vertrouwde sound is namelijk niet al teveel gesleuteld, nog steeds blijkt de Duitse taal bij uitstek geschikt om er met hulp van een overstuurde gitaar en een kekke tune eens een flinke muil bij op te zetten.

Lees meer

Mitte Bitte: over de grenzen van het Beloofde Land

In de zomer  van 2004 hield een enthousiaste Peter Bijl ons, landgenoten, via blogs fier op de hoogte van zijn belevenissen in Berlijn. Dat de underground aldaar springlevend was, konden we opmaken uit de even enthousiaste als grondige ronde die Bijl langs de hotspots van onze creatieve Oosterburen maakte. Anno 2008 is Peter Bijl de roerganger achter een heus “stadtkulturfestival” dat geheel in het teken staat van de nog immer bloeiende Duitse popcultuur.

lees meer!

Jaaroverzicht 3VOOR12/Utrecht met MIJ MIJ MIJ MIJ!!!

check zeker het jaaroverzicht van 3voor12/utrecht met prachtige foto’s en daarbij verhelderende stukjes tekst van o.a mijn hand.

Dat ziet er ongeveer zo uit:

Het rondreizende Fine Fine Music deed ondermeer Tivoli de Hellling aan, en kende met Dan Deacon een bijzondere afsluiter. Casper Sikkema: “Dan Deacon is gek, dat moet wel. Stel je de grootste schlemiel op aarde voor, verdubbel dat en ontken vervolgens de bijna existentiële vraag waarom deze dikbuikige, bebrilde baardnerd ooit op een podium is gezet.” (Foto: Reinier Asscheman)