Hopelijk hip in 2010: Russische boybands

Het Subjectieve Archief (2)

Thijs Zilverberg, voetbalmakker en tevens de man met de sublimatie van de sleep als signature-move, zet het nu al legendarische Subjectieve Archief door op zijn website. Zijn recensie is, vind ik dan, de beste recensie die ooit is geschreven over Moke. Die kutband, waarschijnlijk ook bij u en uw vrienden bekend als de enige band op aarde waarbij het doodknuppelen van pasgeboren baby’s ethischer is dan het aanschaffen van het album, mag Thijs dankbaar zijn voor de tijd en intellectuele kracht die hij er in heeft gestoken. Voorzichtige conclusie: dat Subjectieve Archief kan wel eens het langverwachte en felbegeerde Nederlandse alternatief voor Pitchfork worden.

A I D S B A N D

TUIG SPANGE GASTEN, BAZEN VAN DE ZAAL

Een wedstrijdverslag van de allereerste wedstrijd van Tuig 1

In den beginne was de sportzaal van Olympos donker en verlaten. Geen licht, geen voetballers, geen zweet en vooral: geen kolkende tribunes vol groenwit beschilderde Tuig-hooligans en geile, doch intelligente spelersvrouwtjes. Woest en ledig oogt de zaal dus. Een beetje  als een onbeschreven blad of, voor de pornoliefhebbers onder ons, als de ontdekking van Youporn als je vijftien en eenzaam bent. Wat in ieder geval vanaf het betreden van de zaal vaststaat: hier gaat harde gangsterbazengeschiedenis geschreven worden. Al was het maar vanwege de oogverblinde tenues waar de helden mee komen opdraven. Je kan veel zeggen van kinderarbeid , het nieuwste shirt van de Tuigvedetten illustreert in ieder geval dat er ook in die kringen nog steeds vooruitgang wordt geboekt. Prachtig shirts, mooie rugnummers ook. Alles van Nike. Hard.

De diepe bariton van Casper Sikkema (‘Yo brothers, kan het licht misschien aan’) echoot door de lege zaal en warempel, niet veel later floept het licht aan. Het is de opmaat tot een vlekkeloos avondje Tuigsuprematie. Grillroom Barry Badlaken (een intens trieste naam, losers!) heeft een aardig team op de been gebracht en we herkennen al snel Robert Smid, journalistenvriendje dus sympathiek. Helaas voor deze topgast heeft hij de verkeerde makkers gekozen. Zonder al te grote inspanning (er moet tenslotte ook nog bier gedronken worden) walst Tuig over het team met die intens beroerde naam heen. De onverschrokken leider in dit voetballesje is Den Briel Boy (voortaan DBB) Lars Stiekema. Achter elkaar prikt deze baas de balletjes in het net. In totaal wel vijf keer. Matchwinnaar, met afstand.

Andere doelpunten kwamen van Bart van der Sprong (3x), invaller Pascal en Pim Brassien. De kenners zijn nog in debat welk doelpunt de boeken in zal gaan  als allerallermooiste. Voor wie bedenkt dat Pim voordat hij uiteindelijk de bal inschuift al twee keer hard in aanvaring met de keeper kwam door er gewoon keihard op in te lopen, zal de keuze niet moeilijk zijn. Doorzettingsvermogen gekoppeld aan durf zijn de basisingrediënten waardoor ons land zich uiteindelijk heeft kunnen ontworstelen aan het nazisme. Voor wie hier graag een vergelijking met het zichzelf niet ontziende sportethos van Pim wil maken: slim bedacht!

De uiteindelijke 10-5 overwinning wordt nadien groots gevierd. Onder de douche vloeit het bier rijkelijk, handdoeken gaan gebroederlijk rond en toeval of niet, diezelfde avond overleeft de complete Nederlandse delegatie de eerste ronde in de UEFA-cup. Zal de entree van Tuig in het Utrechtse studentenzaalvoetbal dan echt de renaissance van het Nederlands voetbal inluiden? De toekomst zal het leren.

Mijn huis is beroemd, en dat dankzij The Girls

Niet eens zo heel erg lang geleden zag ik bij thuiskomst een video-ploeg voor mijn huis.

“Is waar ook”, bedacht ik me. “Vandaag wordt er een clip opgenomen in mijn huis”.

Het feit dat ik me zoiets pas bedacht bij thuiskomst en na confrontatie met een luidruchtig gezelschap videomensen, ontroerde me toen diep. Ik moest, vond ikzelf vooral, wel een ontzettend interessant bestaan hebben.

De mensen die de videoclip zagen, zeiden steeds; “Zo, zo. Die chick. In jouw kamer. Lekker hoor”.

Ik heb daar geen moment aan gedacht. Ik vind die chick in mijn kamer helemaal niet zo lekker. Echt niet. En daarnaast: mijn bestaan is veel interessanter. Vond ik toen. Vind ik nu.

De luidruchtige videomensen gingen bij mijn aankomst net weg. De rommel was keurig opgeruimd en de borden en kopjes die niet waren kapotgesmeten (ja, een videoclip zonder wat smijtwerk is bij voorbaat kansloos TEGENWOORDIG) mocht ik zelfs houden. Ik bedankte de gulle videomensen en drukte ze op het hart vooral vaak mijn Catcher in the Rye poster in beeld te tonen. “Dat is supercredible onder hippe, intellectuele jongeren weetjewel”.

Tijd voor een video met een verdrietig maar mooi meisje, toch?

M83 - Don’t Save Us From The Flames

Omdat drugs vaak niet helpen. En zweven wel.

‘Het is de GANGSTER in mij die ik heb teruggehaald’

Patrick spreekt (eindelijk!!) en gebruikt piemelmetaforen. Hij is viessss!

(fragment interview Volkskrant 24 juni, Voorkant)

Waarom wilde je Joran pakken?
‘Vanwege het leed dat hij Aruba heeft aangedaan. En om de moeder van Natalee. Maar mijn ego speelde ook een rol. Ik ben een man, ik heb een piemel en piemels worden hard. Op het moment dat je iets doet wat anderen niet kunnen, de FBI, de CIA, de politie… Iedereen zoekt, en Patrick vindt. Nou, dan voel ik me wel stoer.’

Dat vind Patrick dus stoer. Na een sissy huilbui en ander ongepast emotiegeweld geeft Patrick zich dan eindelijk echt bloot. En hoe, jongens! Naast idealist (Het belangrijkste is dat Natalees moeder weet wat er is gebeurd. Met mijn boek wil ik alles afsluiten. Het wordt een bestseller. Ik wil naar Amerika, naar Oprah Winfrey. Dat gaat lukken.’) is Patrick dus ook hardcore cokesnuiver, gewetensloze vingersnijder en man met Lange Armen. Of, zoals Patrick het liefst over zichzelf nadenkt: een gangster met het hart op de goede plek. Want echt, hij deed het niet alleen voor de knaken, Aruba, de moeder van Natalee, Peter R. wagonladingen coke en z’n eigen pikkie. Nee, voor Patrick was het allemaal een grote queeste naar de Waarheid en Rechtvaardigheid. Chapeau! Wat een Held.

Lees het hele interview en geniet. Coke is te gek!

http://www.volkskrant.nl/binnenland/article1034414.ece/Het_is_de_gangster_in_mij_die_ik_terug_heb_gehaald

RELAXTE MOTHERFUCKER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Bowlen

Waarom is The Big Lebowski een toffe film? Door de prachtige shots van de troosteloosheid van het bowl-bestaan en zijn nietsontziende existentiële leegte natuurlijk.

Waarom is She’s so Lovely van Scouting for Girls een instant-hit? Door de prachtige shots van de troosteloosheid van bowlbestaan en de nietsontziende onbereikbaarheid van de Mooie Meisjes Die Zwoel Op Hun Lip Bijten natuurlijk. En gewoon: omdat het een van de uiterst schaarse liedjes met piano-intro is, die (God zij geprezen!!) niet gelijk aan Keane doen denken.

No Milf Today?

Omdat u natuurlijk alleen als bezoeker van dit blog al bij het slimme en hippere menssoort hoort; hierbij een gouden tip waardoor uw naam als cultuurconnaisseur zelfs bij uw hipste vrienden (die met een mening over diervriendelijk getestte gezichtverzorgende créme’s) tot in de lengte der dagen onbetwist zal zijn.  Nooit meer zal een socialistische droogkloot uw goede humeur verpesten door met consumptie een dor verhaal af te steken over de nieuwe, verschrikkelijk Radioheadplaat. Met een simpel ‘ik vind de nieuw Milf-inc. beter’, is de droeftoeter gegarandeerd stil. Zoals het ooit bedoeld is.

http://www.myspace.com/milfincbelgium

Het is New Waverig en ik moest zelfs even aan Joy Division denken

De lieve, intelligente kunstacademiejongens van Franz Ferdinand hebben de kekke jasjes uitgetrokken, de mouwen opgestroopt en een heerlijke jaren new waverige cover van LCD’s ”All of My Friends” gemaakt. Schuif tafels en stoelen aan de kant, trek uw puntigste dansschoenen aan en beweeg alsof het u niets kan schelen.