Creatief schrijven (3)
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Ik hoop dat jullie een beetje van Silvio hebben genoten. Lief is ie hè!
Met een gebogen hoofd en lijdzame tred loopt Silvio door de Den Brielstraat. ‘Ieuw’, denkt hij, ‘wat een vieze straat. Zo zie je maar weer dat de maffia in onderontwikkelde gebieden eigenlijk onmisbaar is.’ Silvio weet namelijk dat orde en tucht, het liefst uitgevoerd door de genadeloze arm van de wet die de wet niet is maar eigenlijk ook weer wel, hier veel zou kunnen verbeteren. Die communistische stickers op de deuren van die vieze, ongewassen linkse flikkers hadden er dan zeker niet gehangen. Opeens beginnen Silvio’s ogen te glinsteren. ‘Ha een eenzame hond met honger’, zegt hij tegen Carlo, zijn vriend. Snel plukt hij een stuk salami tussen zijn gebit weg en lokt de hond. Die komt aangesneld als ware Silvio de alom geaccepteerde redder van het dierenrijk. ‘Moet je opletten’, zegt Silvio tegen Carlo. Met één welgemikte trap tegen het arme kopje van de hongerige hond neemt Silvio weer een leven. Nu dat van een hond. Tevreden en een beetje trots loopt Silvio verder. Op weg naar de toekomst.
Creatief schrijven
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn ik-perspectiefje. Hint: mijn held Silvio Berlusconi is de ik. De Den Brielstaat de locatie. Bedenk je bij alles: dit is in de les en in vijf minuutjes geschreven. En ik was net wakker.
Ik denk niet zo vaak aan schoonheid. Het concept zegmaar. Ik voel het meer. Rome? Mooi. Florence? Een esthetisch wonder. Vrouwen? Hmmm. Deze straat, ik verpest er verdomme m’n nieuwe armani-schoenen nog mee, tart alle zintuigen. Overal staan stinkende vuilniszakken langs de weg en in de verte loopt een hond. Alleen.
Het is koud hier. In Rome, god zegene de stad, is het ook wel eens koud. Toch voelt het daar anders. Zwoeler. Alsof de gure wind zich daar net wat makkelijker laat omkopen dan in dit stijve, calvinistische oord. Hier, in deze straat des verderfs, lijken zelfs de bewoners de hoop op schoonheid verloren te hebben. De deuren hangen vol met afzichtelijke stickers met waarschijnlijk een communistische boodschap. De raamkozijnen zijn slecht onderhouden en duidelijk van een inferieur houtsoort. Er staat geen enkele Italiaanse auto. Wel veel wegrottende fietsen. Een echte man fietst niet. Zeker niet zonder de kans op een prijs, een kus van de rondemiss of de nieuwste designerdoping. En sowieso ook niet op een verroest en kotsgroen vehikel waar zelfs Fausto Coppi de Giro nooit mee zou kunnen winnen. Fausto Coppi. Ik durf te wedden dat deze stickerplakkende barbaren niet eens weten wie hij was.
Geweld nee toch
Eindelijk weer eens een geëangageerde hit met visie, inhoud en feeling met de realiteit. Luister. Kijk. Transformeer.
Filed under Aerosmith | Comment (1)Ik ben een beetje ziek vandaag
Vroeger, toen ik nog thuis woonde en bijna nooit ziek was, kwam het nog wel eens voor dat mijn moeder me een met liefde vervaardigt fruithapje kwam brengen. Naast een grote en behoorlijk intimiderende liefde voor rust, reinheid en regelmaat had mijn moeder ook een zwak voor zieke mensen. Ik hou van mijn moeder.
Nu, alleen en eenzaam en op zoek naar Geluk en Wijsheid in de grote stad, lijkt het wel alsof rust, reinheid en regelmaat nooit echt hebben bestaan. De echo waarvan je dan hoopt dat het in ieder geval het leven wat vergemakkelijkt is niets anders dan een zwakke en vooral onbruikbare herinnering aan tijden die niet alleen gezonder, maar ook optimistischer waren.
Als zelfs de gedachte aan een seizoen van regen, vallende bladeren en plakkende natte broeken me al ziek kan krijgen (wat nu dus het geval is), zie ik de nabije toekomst somber in. Ik denk dat ik nog maar een paar dagen binnenblijf en een stuk of duizend keer onderstaand clipje kijk. Als oppepper. Maar ook als hart onder de riem voor ongestructureerde nikkers als ik.
Filed under Aerosmith | Comment (0)