Ha!

Jongens, als jullie ergens iets rond zien zweven met een van puur geluk lichtgevende ziel, weet dan dat ik het ben. En dat ik dus gelukkig ben. Eindelijk! Echt, ik heb nooit nagedacht over mezelf als een materialist. Liever dacht ik na over mijn karma-niveau. Of de verschrikkingen van de bio-industrie. Ha! Met een eigen sauna, zeeën van tijd en een appartement waar ik bij een laffe en plotselinge inval van bijvoorbeeld het Duitse leger minstens drieduizend rijke joden kan verstoppen, moet ik gewoon eerlijk zijn tegen mezelf. Diep van binnen ben ik gewoon een materialistisch monstertje. En, nog grappiger, ik heb mezelf nog geen moment schuldig gevoeld. Zelfs niet als ik er even over nadenk. Dat ik daarom opeens hitjes verdraag, hitjes van meisjes nog wel, zie ik dan ook niet als een teken dat ik spiritueel instort. HELL NO! I ‘m Just Having a Good Time!

Een uitnodiging om me te feliciteren met mijn geluk krijgen jullie snel. Want hee, zo ben ik toch!
Vriend. Mecenas. Goed in de oorlog.

Kate, guitig lekkertje

Yo Kate,

Stiekem heb ik je altijd al een lekkertje gevonden. Ok, je bent Engels (ieuw) en volgens veel recensenten was ’schattig’ het vervloekte sleutelwoord op je debuutalbum. Weten zij veel. Ik, onomstreden kenner van de vrouwelijke ziel, zag direct dat je meer bent dan bewoner van een lelijk eiland en bezitter van verwerpelijk lieve eigenschappen. Je nieuwe liedje onderstreept mijn gelijk ruimhartig. Dank daarvoor, Kate. En oh, als je in de lente eens weg wil van dat kuteiland: kom naar mij! Ik woon vanaf morgen in een appartement met privésauna, kunst aan de muur, een indrukwekkende muziekcollectie en, erg belangrijk, geluidsdichte muren. Er is zelfs een apart kamertje waar jouw bloemetjesjurk kan drogen nadat we door stadsfonteinen achter het licht van de Utrechtse lente hebben aangerend.

GIVE LOVE A CHANCE! Nu niemand er meer in gelooft is dit ons moment om te laten zien dat liefde bestaat. Ook al is het maar voor even!

LOVE U
Casper Bernardo

Creatief schrijven (2)

Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn alwetend-perspectiefje.

Silvio lijdt. De hoop van Italie en de wereld loopt met een van afschuw vertrokken gezicht door de Den Brielstraat in Utrecht, Nederland, de hel. Silvio kijkt minzaam om zich heen en moet even denken aan Dante, ook al een Italiaan. Hier, in deze hel, bepalen aangevreten vuilniszakken, eenzame honden, stickers op deuren en overleden fietsen het straatbeeld. Silvio kan niet om de gedachte heen dat zelfs het door God vervloekte Napels, in vergelijking met deze straat, een plek van eenzame schoonheid is. Net als IEDEREEN weet Silvio dat mensen die stickers op deuren plakken geen ziel hebben. Ooit zullen deze mensen in de hel komen. De echte. Silvio lacht even bij die gedachte. ‘Hahahahaha.’ In de verte schrikt een eenzame, suicidale hond op uit zijn meditaties over de dood als keuze.

Zen

Ik ging afgelopen week kapot aan de deadlines. In totaal heb ik zo’n zevenduizend intelligente woorden over engagement in de literatuur, de Nederlandse identiteit en de Nederlandse cinema geschreven EN IK BEN NOG STEEDS GELUKKIG!!! Zelfs de ontelbare momenten waarin ik werd afgeleid door aardse verlangens als het bezoeken van Dimitry (mijn vaste freaky kapper) een belletje naar Killer (mijn trouwe dealer) of het kijken naar veldrijden op televisie (mijn raison d’etre) overleefde ik dankzij de beste uitvinding na slavernij (GRAPJE!!!): de Luisterpaal. De nieuwe albums van Vampire Weekend, Spoon en Beach House kan ik inmiddels noot voor noot meefluiten en ik ben mijn docenten intens dankbaar dat ze hun deadlines zo hebben gepland dat ik de top drie voor mijn jaarlijstje 2010 al heb staan. Brian, Arie en Annelies: SUPERBEDANKT HE!! LUV U!

Satans’ bosnimpfjes slaan door

Ze waren ooit lief en schattig. Met hun cover van Fleet Foxes en hun onschuldig maagdelijke snoetjes leken ze van die positieve meisjes waar zelfs een dieet van dagelijks drie uur opsluiting met haatdeskundige Bert Brussen niets aan kan verpesten. Woede, teleurstelling, cynisme, blasfemie, eenzaamheid en seksueel overdraagbare aandoeningen, niks van al die negatieve shit voor First Aid Kit. Dacht ik dan. Maar nee, ik heb weer eens ongelijk. En hoe! Satans’ favo bosnimpfjes zingen tegenwoordig namelijk verleidelijk mooie liedjes over de illusie die God heet. Bah. Ik twijfel nog of ik het moet melden aan iemand van de Dagelijkse Standaard. Misschien kan conservatief licht in hedonistische tijden Frank Verhoef hier iets mee. WANT, ECHT BOYS: HET CHRISTENBASHEN MOET GEWOON EENS STOPPEN!

Fantastisch nummer, fantastische clip

She put $900 on the fifth horse in the sixth race
i think its name is “chips ahoy!”
it came in six lengths ahead, we spent the whole next week getting high
at first i thought that she hit off some tip that she got from some other boy
we were overjoyed

wo-ah-oh-ee-ah-oh-ee-oh
wo-ah-oh-a-ee-oh-oh
wo-ah-oh-ee-ah-oh-ee-oh
wo-ah-oh-a-ee-oh-oh

i got a girl and she don’t have to work
she can tell which horse is gonna finish in first
some nights the painkillers make the pain even worse

came in six lengths ahead
we spent the whole next week getting high
i love this girl but i can’t tell when she’s having a good time

how am i supposed to know that you’re high if you won’t let me touch you? (wo-ah-oh-ee-ah-oh-ee-oh)
how am i supposed to know that you’re high if you won’t even dance? (wo-ah-oh-a-ee-oh-oh)
how am i supposed to know that you’re high if you won’t let me touch you? (wo-ah-oh-ee-ah-oh-ee-oh)
how am i supposed to know that you’re high if you won’t even dance? (wo-ah-oh-a-ee-oh-oh)

she’s hard on the heart and she’s soft to the touch
she gets migraine headaches when she does it too much
she always does it too much

how am i supposed to know that you’re high if you won’t let me touch you? (wo-ah-oh-ee-ah-oh-ee-oh)
how am i supposed to know that you’re high if you won’t even dance? (wo-ah-oh-a-ee-oh-oh)
how am i supposed to know that you’re high if you won’t let me touch you? (wo-ah-oh-ee-ah-oh-ee-oh)
how am i supposed to know that you’re high if you won’t even dance? (wo-ah-oh-a-ee-oh-oh)
and you won’t even dance

Niet dus

Het zit de liefhebbers van het vrije woord weer eens niet mee. Bij nader inzien is gebleken dat het, uiteraard vanwege ‘technische onvolkomenheden’, nog steeds niet mogelijk is mij op mijn eigen blog uit te schelden. Teleurstellend. Ondemocratisch. Best Chinees ook. Maar, en dat zullen ook jullie – allemaal! – grif toegeven na het zien van onderstaande beelden, een beetje volksopvoeding met de nadruk op ‘snaveltje toe, handjes in de lucht en vergeet de maat niet’ werkt op z’n tijd best aardig. Hoezee!

Check het

Lelijke naam, mooie muziek: het kan echt!!

Mijn goede kameraad Robin wijst me wel eens op een band. Meestal hoor ik dat aan, overdenk de naam van de band kort (Buffalo Tom, Dashboard Confessional) en weet eigenlijk gelijk al dat ik het weinig aan zal gaan vinden. Van een hitparade-held zou je toch meer mogen verwachten. Toen Robin dus de myspace van Nico Stai doorlinkte, begreep ik gelijk dat dit weer zo’n typische Robinartiest zou zijn. Weer zo’n Amerikaanse loser die zonder ook maar een greintje respect voor de Europese liedjescultuur (laat het op z’n minst artistiek en zinvol zijn) maar wat over drugs, drank en vrouwen staat te zingen.

Dat Nico Stai eigenlijk best heel goed is, kwam voor mij dan ook als een van de meest prettige muzikale verassing van mijn van drank, drugs en vrouwen gespeende leventje.

Check het allemaal!

www.myspace.com/nicostai