Domme Mensen zullen er altijd zijn (helaas)
De laatste keer dat ik werd uitgescholden om mijn mooie, donkere huidskleurtje, is alweer lang geleden. Waarschijnlijk was het bij het knikkeren dat zo’n jaloers kind, na weer kansloos te hebben verloren, tegen me zei dat ik stom was omdat ik zwart ben. Gelukkig is Meppel, de dorre stad van mijn jeugd, ook een stad waar etnische spanningen nooit echt voet aan de grond hebben gekregen.
Opgetogen over het vermeende succes van de antidiscriminatie campagnes van Sire, kwam ik er tussen Meppel en Zwolle achter dat vele miljoenen staatsvoorlichting toch ergens hun doel hebben gemist. Achter me zat daarvan een prangende illustratie (type shagrokende, zwakbegaafde uitkeringstrekker met een naam als Rudy) met wat fundamentele vragen. Zo vroeg hij zich af of de asbakken in de coupé dichtzaten omdat het verboden was om te roken in de trein. Deze vraag werd positief bevestigd door een mooi, schuchter meisje naast hem. Voor de man een mooie aanleiding om wat oude jeugdherinneringen op te halen.
Trots vertelde hij over de tijd dat hij treintoestellen sloopte. ‘Ja, in die periode was deze coupé allang niet meer wat het nu is.’ Glazig keek de man voor zich uit, alsof hij het meisje wilde laten zien dat hij er niet voor terugdeinsde zijn gevoelens te laten zien. Inmiddels, vertelde hij nonchalant, had hij zijn leven gebeterd. ‘En is dit het laatste restje rebellie’, zei hij terwijl hij de rook van zijn peuk uitblies. Een voorbijlopende conducteur deed alsof er niets aan de hand was. Voor het gevoelsmens reden om de conducteur te wijzen op zijn brandende sigaret. ‘O, maar dat mag niet meneer’, mompelde de conducteur zo autoritair mogelijk. ‘Maar hij rookte ook’, zei de ex-treinsloper en wees nu naar mij.
Ik antwoordde de man dat hij een beetje moest oppassen. Daarbij probeerde ik te kijken als 50 Cent. Mijn in de Koedijkslanden aangeleerde ghetto-attitude werkt in zo’n situatie het best, dacht ik.‘Ach man, heb jij wel een verblijfsvergunning, stinkaap?’, vroeg de man, meteen in een geoefende gevechtshouding. Met deze gast valt niet te spotten, besefte ik. Melancholische ex-vandaal zonder cultureel besef, had ik weer. Na zijn suggestie aan mij om het Suikerfeest te gaan vieren en schapen te penetreren, keek ik eens naar de conducteur.
Stoïcijns keek deze voor zich uit, allang blij dat hijzelf eens niet werd uitgescholden. Dat er daadwerkelijk mensen zijn die denken dat iedereen met een ietwat donker huidskleurtje moslim is, zou weer aanleiding voor een breed opgezette voorlichtingscampagne kunnen zijn. Een andere, betere, oplossing ligt echter meer voor de hand: vervang alle stoïcijnse, onbekwame conducteurs voor Rudy’s. Eens kijken wat hij zou doen bij het zien van deze dansende apen.
Filed under Meppeler Courant | Comments Off
Justice for all
Hoe zou het eigenlijk zijn met Micheal Jackson, Stevie Wonder, Rick James en Prince ? Een prangende vraag voor elk vernihiliseert kind uit de jaren ‘80. Hieronder stralen ze in ieder geval nog genoeg joie de vivre uit om zich aan de grijpgrage klauwen van de nietsontziende publiciteitsdood te ontworstelen. Vooral Michael Jackson celebreert het leven alsof niet onze vriend 50 Cent, maar hijzelf nog steeds aanspraak kan maken op de titel ‘King of Pop’. Hulde voor de Parijze hipsters van Justice voor deze geslaagde poging tot het herleven van oude tijden waarin het maken homoseksuele bewegingen kennelijk nog als uiterst mannelijk werd gezien.
Filed under Toto | Comments OffNo Milf Today?
Omdat u natuurlijk alleen als bezoeker van dit blog al bij het slimme en hippere menssoort hoort; hierbij een gouden tip waardoor uw naam als cultuurconnaisseur zelfs bij uw hipste vrienden (die met een mening over diervriendelijk getestte gezichtverzorgende créme’s) tot in de lengte der dagen onbetwist zal zijn. Nooit meer zal een socialistische droogkloot uw goede humeur verpesten door met consumptie een dor verhaal af te steken over de nieuwe, verschrikkelijk Radioheadplaat. Met een simpel ‘ik vind de nieuw Milf-inc. beter’, is de droeftoeter gegarandeerd stil. Zoals het ooit bedoeld is.
http://www.myspace.com/milfincbelgium
Het is New Waverig en ik moest zelfs even aan Joy Division denken
De lieve, intelligente kunstacademiejongens van Franz Ferdinand hebben de kekke jasjes uitgetrokken, de mouwen opgestroopt en een heerlijke jaren new waverige cover van LCD’s ”All of My Friends” gemaakt. Schuif tafels en stoelen aan de kant, trek uw puntigste dansschoenen aan en beweeg alsof het u niets kan schelen.
Filed under Queen | Comment (0)Wist ik veel dat ik unbreakable ben
Situaties waarin ik op het nippertje aan de dood ontsnap, probeer ik zo veel mogelijk te vermijden. Een positief voornemen waarmee ik al aardig wat succes heb geboekt. Ik begon het bijna normaal te vinden dat ik zo gezond en gelukkig ben. Zoals dat altijd gaat in het leven, moest het uitgerekend een wankel hotdogkarretje zijn dat roet in het eten gooide. Net bezig met een verhaal waarin ik Robin vertelde dat we eigenlijk niet mogen klagen met onze mooie leventjes vol vervulde verlangens, hoorde ik opeens een schreeuw, voelde een harde klap en lag ik op de harde klinkers van de Haarlemmerstraat in Amsterdam, stad des verderf.
Ik dacht gelijk dat ik neergeschoten zou zijn, het gebeurt tenslotte wel vaker dat een geëngageerde columnist met een frisse en confronterende mening in Amsterdam droevig aan zijn einde komt. Gelukkig bleek ik niet beschoten te zijn. Terwijl ik opkrabbelde, zag ik een hotdogkarretje tegen een verkeersbord tot stilstand komen. Aan de verbogen staat van het verkeersbord te zien, had ik behoorlijk veel geluk niet doormidden gekliefd te zijn door het karretje. Een jongen kwam aanfietsen terwijl hij riep: ‘ik wilde je nog waarschuwen, hij had mij ook bijna onthoofd’. De luifel van het hotdogkarretje bleek te zijn losgeschoten en zoals losgeschoten luifels dan doen, wapperde het lekker wat met de zachte zomeravondwind mee.
Een groep mensen keek me aan met een blik waaruit ik kon opmaken dat ik aan de dood was ontsnapt. ‘Dat ding had zijn hoofd maar moeten raken en hij stond daar niet meer hoor’, hoorde ik iemand zeggen.
“Tjonge”, zei ik, “dat was even schrikken”. Niet helemaal zeker van het feit of ik na een paar minuten zou bezwijken aan allerlei interne bloedingen, een verpulverde milt of iets anders naars, probeerde ik na te gaan of ik pijn had, en hoe ernstig ik dat moest inschalen. “Zo’n verkeersbord staat er tenslotte ook niet voor niets compleet verbogen bij”, dacht ik. Een logische gedachte waar geen speld tussen te krijgen is. Nog steeds keek men naar mij alsof ik inderdaad binnen niet al te lange tijd alsnog ter aarde zou storten. Een moment om te laten zien dat ik eigenlijk ergens best stoer ben. Glimlachend richtte ik me tot Robin en articuleerde goed: “Goh, eigenlijk valt de pijn best mee, zullen we verder naar mijn luxe appartement met breedbeeldtelevisie, Koefnoen begint namelijk zo”.
We vervolgden onze weg en langzaam kwam het besef dat dit bevestiging was van al mijn jarenlange irrationele vermoeden. Na het zien van de prachtige film ‘Unbreakable’ over een man die gewoon letterlijk niet kapot kan, dacht ik vaak dat ik misschien ook wel zo ‘onbreekbaar’ was. Casper Sikkema, man van staal, zoiets. Met dit absurde incident moet ik, net als de hoofdrolspeler in de film, wel erkennen dat ook ik niet kapot kan. U zal dan ook begrijpen dat mijn volgende column over de Islam en haar volgers gaat.
Filed under Meppeler Courant | Comment (1)