‘Het is de GANGSTER in mij die ik heb teruggehaald’
Patrick spreekt (eindelijk!!) en gebruikt piemelmetaforen. Hij is viessss!
(fragment interview Volkskrant 24 juni, Voorkant)
Waarom wilde je Joran pakken?
‘Vanwege het leed dat hij Aruba heeft aangedaan. En om de moeder van Natalee. Maar mijn ego speelde ook een rol. Ik ben een man, ik heb een piemel en piemels worden hard. Op het moment dat je iets doet wat anderen niet kunnen, de FBI, de CIA, de politie… Iedereen zoekt, en Patrick vindt. Nou, dan voel ik me wel stoer.’
Dat vind Patrick dus stoer. Na een sissy huilbui en ander ongepast emotiegeweld geeft Patrick zich dan eindelijk echt bloot. En hoe, jongens! Naast idealist (Het belangrijkste is dat Natalees moeder weet wat er is gebeurd. Met mijn boek wil ik alles afsluiten. Het wordt een bestseller. Ik wil naar Amerika, naar Oprah Winfrey. Dat gaat lukken.’) is Patrick dus ook hardcore cokesnuiver, gewetensloze vingersnijder en man met Lange Armen. Of, zoals Patrick het liefst over zichzelf nadenkt: een gangster met het hart op de goede plek. Want echt, hij deed het niet alleen voor de knaken, Aruba, de moeder van Natalee, Peter R. wagonladingen coke en z’n eigen pikkie. Nee, voor Patrick was het allemaal een grote queeste naar de Waarheid en Rechtvaardigheid. Chapeau! Wat een Held.
Lees het hele interview en geniet. Coke is te gek!
RELAXTE MOTHERFUCKER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Filed under Queen | Comment (0)Op weg
Een paar jaar geleden heb ik een paar dagen achter elkaar op wandelschoenen gelopen. Voor een wat duidelijker beeld van deze lichte tragedie: het waren werkelijk in alle facetten van het smaakspectrum spuuglelijke wandelschoenen. En ja, natuurlijk zijn alle wandelschoenen is essentie dodelijk voor een urbaan imago, die van mij waren erger. Zelfs voor de stevig doorstappende wandelprovinciaal met kleurblindheid waren mijn schoenen een regelrechte smaakbelediging. In mijn toch al zo onzekere werkelijkheidsbeleving (ik was nog jong!) liep ik dan ook behoorlijk voor aap. Voor het zorgeloze vrijheidsgevoel, toch een achterliggende motief van een wandelvakantie, geen goede zaak.
Het begon al direct bij het begin. In veel gevallen logisch, in ons geval best onhandig. Wat bleek: ik kon absoluut niet met een zware backpackersrugzak lopen. De voorbereiding was er wat bij ingeschoten en de stille hoop dat zoiets eigenlijk alleen voor controlfreaks is, werd nu wel erg snel de grond ingeboord. Tijdens alle lange treinreizen die vakantie hield ik me zo onzichtbaar mogelijk. Ik las boeken, vroeg Jaap zo nu en dan of hij het ook zo leuk vond en probeerde mijn voeten uit het zicht van de medemens te houden.
uis en daar stonden we dan. Met onze grote bek. En mijn lelijke wandelschoenen. Klaar voor de toekomst.
Voetbal is te gek!
Na de wedstrijd fietsten we naar de snackbar. De 3-0 overwinning tegen de vooraf als meedogenloos en veel te sterke ingeschatte Italianen had ons hongerig gemaakt. Onderweg bleek al snel dat een overwinning van Nederland in Utrecht toch net wat andere gevoelens bij de mensen losmaakt dan bijvoorbeeld in een vreedzame stad als Meppel. Een onafgebroken stroom van luid toeterende auto’s behangen met allerlei nationalistische snuisterijen stoof luid toeterend voorbij. Aan de kant van de weg ontstond een soort TT-sfeer van mensen die onvermoeibaar klapten en schreeuwden voor voorbijkomende waaghalzen met vlaggen en roodgeschreeuwde hoofden.
Eindelijk, zeiden we tegen elkaar. Eindelijk maken we eens iets mee wat mensen dichter bij elkaar brengt. Al een paar keer die avond hadden we sympathieke gesprekjes gevoerd met mensen die we niet eens kenden. Een onwerkelijk gevoel van totale verbondenheid met de medemens (ook als die minutenlang voor de deur van de snackbar met de scooter staat te toeteren) had ons in een klap tot vrienden van het volk gemaakt. Vergeten waren opeens al die ongemakkelijke momenten dat bij een willekeurig stoplicht lukraak alle intelligente overpijnzingen worden onderbroken door een agressieve scheldpartij van, eerlijk is eerlijk, vaak een felgeblondeerde vrouw op een scooter. Opvallend vaak vlot gekleed in frisse en kleurige kleding en superhandige instappers van de Scapino, roept zo’n mens je dan een aantal terminale ziektes toe. Vaak met een huilend kind achterop. Nooit zonder sigaret.
Nu aten we samen patat en vroeg ze ons dingen als ‘ook de wedstrijd gezien?’ en ‘mooi he?’. Ontroerd over zoveel ontwikkeling in mijn mensbeeld zat ik achter mijn bakje patat. We knikten haar vriendelijk toe en beseften ons terdege dat we dit bijzonder moment vast nooit zullen vergeten. De volgende keer wanneer een fel geblondeerde scooterbabe me met ziektes uitscheldt, zal ik met weemoed terugdenken aan die ene mooie avond in juni dat we meedogenloos afrekenden met de veel te sterk ingeschatte Italianen. Misschien helpt dat.
Grensverkenning met Kane
Met vierde studioplaat ‘Everything You Want’ staat Kane 28 juni in Nederlands’ enige ‘rockstadion’ de Kuip. Voor het zover is staat Kane in een uitverkocht Tivoli voor een try-out concert.
En dan, tijdens ‘Shot of a Gun’ stopt Dinand ineens. Of de lichten aan mogen. Zo kan hij ons niet zien meezingen. Oprechte gevoelens van dankbaarheid overspoelen ons. Hij, Dinand Woesthoff, onze grootste vaderlandse rockster (hij heeft zelfs een eigen blad!), heeft aandacht voor ons bestaan, wil ons zelfs zien! Net terwijl de show met drugslied R.E.A.L wat al te ver over de hoofden van het publiek lijkt weg te drijven, schijnen de lichten in óns gezicht en kijkt Dinand recht in ónze ogen. Tja, wat moet je dan, als simpel mens?
Kane opent met een duidelijk statement. ‘Yeah, Yeah, Yeah’ windt er bepaald geen doekjes om. Ruiger, agressiever en welja, venijnig schiet Kane uit de startblokken. Na een periode van persoonlijke tragedies, verwerkt op de vorige, sombere plaat ‘Fearless’, presenteert Kane zich als een band met een hernieuwd levensgevoel en een nieuwe ‘rockende’ sound. Eerste observatie: de bravoure is terug. Daaropvolgende oprechte vraag: hoe blij moeten we daar eigenlijk mee zijn? En: hoe rock is rock als het geen ziel heeft?
‘Everything You Want’ is niet alleen voor Kane een grensverkenning. Ook de aanwezige fans lijken nog op zoek naar het juiste gevoel bij de nieuwere nummers. Met een muur van geluid, voortgestuwd door een technisch uiterst geconcentreerde band, blaast Kane zichzelf op tot de band die ook in de Kuip overeind moet blijven staan. De set van vijf kwartier is op zijn sterkst aan het einde van het reguliere gedeelte. Met typische Kane-songs als meezingsingle ‘Shot of a Gun’ en Kane-classic ‘Rain Down on Me’ schreeuwt, fluit en stampt het publiek de helden terug voor een toegift.
In alternatieve kringen heeft Kane, en Dinand in het bijzonder, nooit echt de handen op elkaar gekregen; ‘veel te commercieel’. ‘Stom accent’. ‘Belachelijke stem’. En vooral: overambitieus. In de bijbel voor de zelfingenomen popsnob allemaal te vinden onder het stukgelezen kopje ‘doodzonden’. Hoe ontdaan van enige ironie of zelfrelativering Dinand de show vanavond ook naar zich toe trekt, hoe leeg en gespeend van elke ontroering of subtiliteit het allemaal ook is: ergens moet er toch iets (Talent? Goede neus? Werkdrift?) zijn, waardoor al deze doodzondes niet hebben kunnen verhinderen dat Kane inmiddels is uitgegroeid tot stadionact en bigseller. Vanavond lijkt het recept voor dat succes weer verbijsterend simpel.
Dinand’s pijnlijk overtuigende imitatie van de foute rockster, afgewisseld met reflectieve gedachten over aards geluk (‘Hebben we er nog een beetje zin in?’, ‘We gaan feesten, mensuh!’) doen daarvoor het meeste werk. Een keurig gevoel voor balans doet de rest. Eerst links een foto/contactmomentje, daarna rechts en als de aandacht van het publiek dan toch nog wegzakt vertelt Dinand op de voor hem zo karakteristiek manier een opbeurend verhaal over strijd en het maken van de juiste keuzes. Het grote gebaar, de grote woorden, ze kunnen het gebrek aan ontroerende of echt opwindende momenten alleen maar suggereren. Nooit wordt het echt persoonlijk of ontstaat het idee aanwezig te zijn bij de uitvoerig van een oprecht artistiek product.
De toegiften ‘Catwalk Criminal’ en de heuse primeur ‘Tough’ monden uit in een lange, uitgesponnen versie van ‘As Long As You Want This’. Vooral zo lang omdat Dinands strijdmakker Dennis van Leeuwen een keer of zes bedankt voor alles. Dat nadat hij ‘Tough’ ook als serenade aan Van Leeuwen heeft gezongen. Dan is het voorbij en knalt ‘Rock ‘N Roll Star’ van Oasis uit de boxen.
Wat zou Liam eigenlijk van Kane vinden?
Lees de recensie ook op: href=”http://3voor12lokaal.vpro.nl/magazines/news/index.jsp?portals=6337&magazines=6338&news=1016137″>
Filed under 3VOOR12 | Comment (0)