*Let op, een lang stuk!* Voorbijsjokkende katers en tikkende blote voeten
Enigszins bevreesd door de toch wat armoedige term ‘huiskamerconcert’ vertrok uw recensent met lichte tegenzin uit zijn probleemwijk om te eindigen in een huiskamer waar de enige link met armoede de door arme Afrikaantjes vervaardigde maskers aan de muur blijkt te zijn. Een meevaller. Boy Ler, Marten de Paepe en Mummy’s a Tree verzilveren die opluchting elk op eigen karakteristieke wijze. Tel daar de ritmisch tikkende blote voeten, meefluitende vogels en gratis drank bij op en het resultaat is een Rijke Avond vol intieme huiskamerhoogtepunten.
Berend en Kitty Griffioen hebben hun huis vanavond voor de derde keer opengesteld voor een Live in Your Livingroom avond. ‘Er komen steeds weer andere mensen, maar het is altijd weer leuk’, motiveert Kitty de gastvrijheid. En al moet het publiek misschien wat wennen aan de intieme setting, al snel ontstaat ook vanavond een aangenaam huiskamergevoel. Eerste act Mummy’s a Tree grossiert misschien niet in stoere liedjes (welke harde vent zingt nu ‘If I can’t be the one to love you always, let me be the one to love you now’?) maar na een hartverwarmend verhaal en bijpassend lied over kindergeluk (‘Dit lied heb ik gemaakt voor mijn dochter Hiske. Sommige mensen sturen een geboortekaartje, ik stuur een liedje.’) zou je zanger Stefan van den Berg bijna wel willen aaien.
Naast enthousiast vader is van den Berg ook melancholicus. Met voornamelijk droevige liedjes over liefde van voorbijgaande aard (’I couldn’t find a telephone, to say I wouldn’t be home’) baant hij zich trefzeker een weg naar ons hart. De liedjes zijn misschien voor het grote publiek niet poppy genoeg, -en na de aankondiging van Van den Berg dat het volgende nummer een dansnummer zal zijn, gaan de stoelen ook niet direct aan de kant- maar weten toch op een haast ambachtelijke manier te beklijven. En, zoals elke Live in Your Livingroombezoeker weet, geniet je daar toch meest van in een comfortabele stoel.
Marten de Paepe heeft zijn set keurig opgedeeld. Voor de pauze zingt hij, daarbij begeleid door Chantal van der Leest, in het Engels. Na de pauze enkel in het Nederlands. Want: ‘Nederlandstalige liedjes, dat is pas écht folk’. Voordat storende misverstanden ontstaan distantieert hij zich snel van de concurrentie. ‘Het klinkt misschien Acda en de Munnik, maar…. dat is het niet’. Gelukkig maar.
Een bewerking van W.F. Hermans’ “Straattoneel”, “Eendagsvlieger” van Daniel Dee en twee zelfgeschreven teksten laten een gretige dromer horen. Zingfluisterend neemt de Paepe ons mee in een wereld waarin het vinden van zielsrust moeilijk lukt en de teleurstellingen zich maar blijven ophopen (’Echte vrienden van vroeger / die zie ik niet meer / Soms doet het mij veel hartenzeer / Echte vrienden van later / zijn net als een kater’). Als juist op het moment dat De Paepe dit zingt een echte kater door de tuin sjokt, krijgt de avond zelfs nog een magisch-realistisch tintje.
Boy Ler heeft zo zijn eigen methodes om de aandacht van een huiskamer vast te houden. Zanger Daniël Papen kijkt eens doordringend om zich heen, wankelt tot schrik van de aanwezigen wild gebarend op een tuinstoel en weet juist door zijn onaangepastheid voor het eerste het conflict tussen rock & roll en de grenzen van het intieme huiskamergevoel voelbaar te maken. Na aaibaar vadergeluk en Nederlandstalige Folk een welkom nieuw geluid.
Ook na een periode waarin Boy Ler door ziekte en andere ongemakken wat gas terug nam, is de bravoure in ieder geval gebleven. De gitzwarte nummers gelukkig ook. Opvallend is hoe de donkere, ongepolijste stem van Papen, ook onversterkt, onder de huid weet te kruipen. Dat de aandacht zo nu en dan wat verslapt en niet alle nummers even sterk overkomen, maakt niet minder nieuwsgierig naar het eerstvolgende podiumoptreden van een van Utrechts’ meest bijzondere bands.
Live in Your Livingroom bleek een van de leukste live-ervaringen van het afgelopen jaar. Enigszins beschaamd over zoveel voorbarige negativiteit fietste uw recensent die avond dan ook met lichte tegenzin terug naar zijn probleemwijk. Volgende keer dan maar bij mij?
ZIE MIJ ZITTEN. INTELLECTUEEL, NIET?
uiteraard ook weer te lezen op de internetgids voor een beter leven
Filed under 3VOOR12 | Comment (1)MIJN HELD LIGT HET LIEFST OP BED TE KIJKEN NAAR ALLE DINGEN DIE VOORBIJGAAN
Nog niet zo lang geleden schreef ik iets over Nico Stai (http://www.caspersikkema.nl/?p=12) Die ode heeft niet kunnen verhinderen dat hij in coole en dus bloggende kringen de knuistjes nog steeds niet echt op elkaar weet te krijgen. In alle andere kringen trouwens ook niet. En eigenlijk is dat, in termen van rechtvaardigheid gedacht, best een grof schandaal. Ik heb in ieder geval nog nooit iemand zo mooi horen zingen dat het leven helemaal niet zo gemakkelijk is wanneer niets lijkt te lukken en je eigenlijk alleen maar op bed ligt. Gelukkig heeft Nico Stai inmiddels vier nieuwe liedjes bedacht en opgenomen waardoor zijn ster wat mij betreft eeuwig zal blijven schijnen. Misschien wat uitgedoofd enzo, en alleen zichtbaar voor mensen die ook wel eens verdrietig worden van het idee dat van alle dromen de grootste vaak het onbereiksbaarst blijken; maar hij schijnt.
I’m tired of living out a lie
Sitting here watching things flying by
And maybe, maybe
You’re gonna save me
Maybe, maybe
But I don’t know
I don’t think so
Miss Friday
don’t you know?
I don’t really care about taking it slow
I’m gonna dream of the fire in your eyes
I’m gonna sleep all day
I’m gonna give ‘em hell
Check ze dus allemaal, de nieuwe liedjes van Nico Stai zijn gratis te beluisteren op zijn myspace
nico stai, Baas.
Vampire Weekend: geen nerds (echt niet!)
Wie had dat gedacht: vier innig keurige studenten met een Ivy-league achtergrond (‘Forget the protocol, I’ll take your hand right in mine’) rocken Tivoli minutieus in het zweet. De puntige liedjes waarin naast zonnige afropop ook stadsgenoten The Strokes gestript zijn terug te horen, krijgen live die extra (stevigere) dimensie die het nodig heeft. En dat ruik je.
Het naamloze debuut van Vampire Weekend uit New York is in bepaalde kringen binnengehaald als een baken van hoop. In een vol Tivoli moet voorprogramma Hospital Bombers er dan ook hard aan trekken de aandacht vast te houden. Het daarop bedachte recept van zanger Jan Schenk (‘Hey, wij zijn Vampire Weekend’) werkt dan ook maar gedeeltelijk. De prettige sixties folk van de Amsterdammers bekoort verder prima en zal vanavond vast een paar zieltjes hebben gewonnen. De meeste bezoekers keuvelen echter keurig door en wachten op het moment dat Vampire Weekend alle hooggespannen beloften zal inlossen.
De bijna opvallend pretentieloze verschijning van de vier (dude, die korte broek met keurig bijpassende riem van zanger Ezra Koenig!) zegt misschien wel alles over de band. Liedjes over dat ene passerende droommeisje op de campus en taaltechnische dillema’s; voor Stoere Mensen (zoals u en ik!) is zoiets natuurlijk allemaal te sissy voor woorden. Als ze dan ook nog eens keurig hun Nederlandse vrienden bedanken, opgedaan bij het hun eerste concert in ons land, wordt het bijna teveel. Zijn dit nou de hippe helden uit New York? Waarom zien ze er dan in hemelsnaam zo aardig en normaal uit?
Het antwoord wordt na een wat weifelend begin door Koenig en co krachtig geformuleerd met een rits aan slimme, dansbare nummers afkomstig van het debuut waarvan live inderdaad elk liedje recht in de roos schiet. Live zijn ze slim gepimpt met snelle basslijntjes en extra drumwerk, een reden voor de volop aanwezige indiekids een heuse pit te bouwen. Wie had dat gedacht? Koenig misschien niet. Als, bij de toegift, zomaar iemand het podium opklimt, deinst hij kort even achteruit. De laidback poptunes, ideale soundtrack voor zo ongeveer alles wat u van plan bent deze zomer, werpen lang niet alleen een verzachtende blik op het campusleven, ook een stikheet en zweterig Tivoli gaat voor de bijl.
Met - naast alle nummers van het debuut - een nieuw lied aan het eind (voorzichtig eerste oordeel: perfect dansnummer), rest niets dan een juichende conclusie. Hoogtepunt: Walcott. Na een passende introductie (‘This is a song about leaving’) gaat de zaal nog een keer los om daarna zo snel mogelijk verkoelende en vooral frisse buitenlucht op te zoeken. Voldaan. Bezweet. Klaar voor de zomer.
uiteraard ook allemaal weer te lezen op het onvolprezen webmagazine 3VOOR12/Utrecht
Filed under Zonder rubriek | Comment (0)