Materiaalkasten en aansluitende borrels

Toen ik voor het eerst de School voor Journalistiek binnenliep kon ik mijn euforische gevoelens maar moeilijk bedwingen. Na jarenlang elke dag een ongezond gretige krantenconsumptie, kon ik dan eindelijk aan mijn eigen opmars binnen de vaderlandse kwaliteitsjournalistiek beginnen. Straks, binnen een paar maanden waarschijnlijk, zou mijn naam geregeld in Vrij Nederland opduiken, desnoods in de Volkskrant. Roem was nabij.

Het liep wat anders. Natuurlijk liep het anders. Op het introductiekamp werd ons al duidelijk vertelt dat het wel de bedoeling was dat we eerst eens lekker veel gingen drinken. Een klein dikkertje met rode wangen en een voor een docent ontzettend grote bek wees ons als bekwaam leider groots de weg. Een ding moest na dit kamp bij iedereen duidelijk zijn: van veel drinken word je een betere journalist, van heel veel drinken misschien zelfs wel docent.

Afgelopen weekend stond ineens een revolutionair schotschriftje van onze docenten online. Ze waren het namelijk een beetje zat allemaal. Die schaalvergroting, het verdwijnen van de menselijke maat en, misschien wel het oneerlijkst van alles: de opheffing van de materiaalkast. “Nu moeten we naar een ander gebouw voor een stift”, aldus een verbouwereerde docent. En inderdaad, zo’n situatie is natuurlijk van de ratten besnuffeld. De aankondiging dat er bij gebrek aan verbetering gestaakt zou worden vond ik zelfs sterk bedacht. Pressiemiddelen, werkt altijd.

Net toen ik mijn steunbetuiging wilde sturen, viel mijn oog op punt 4. “Ondersteun ons financieel bij de organisatie van een maandelijkse discussie over journalistiek en samenleving met een aansluitende borrel. Zo help je ons om de broodnodige inhoudelijke gesprekken te voeren en blijft er een gemeenschapsgevoel bewaard op de School voor Journalistiek.”

Dus toch. Ik zie het kleine dikkertje tijdens de actievergadering al opveren. “Er moet gewoon meer gedronken worden hier”. Instemmend knikt men hem toe. “Bedenken we nog een paar punten, maken we er een eis van en als het niet doorgaat gaan we gewoon lekker staken. Lachen joh. Iemand een ander punt”?

“Ja joh, doe maar iets over die materiaalkast ofzo, ook zo’n schande”.

‘maakt me geen fuck uit, al zijn ze paars’

Held

o, mijn oude hart
je slaat maar door
je doet het al zo lang
ben je nog niet moe

ik heb zoveel nederlagen geleden
en ik raakte zoveel liefde kwijt
maar jij kon het allemaal overleven
bedankt voor de kostbare tijd

o, mijn oude hart
er komt een nieuw seizoen
voor de zoveelste keer
het houdt nooit op

en jij kon zoveel namen vergeten
jij vond het allemaal niet zo erg
jij kon het allemaal overleven
jij was de reus en ik was de dwerg

o, mijn oude hart
je gaat maar door
hoe hou je dat toch vol
ben je nog niet moe

En of we dat leuk vinden. kankerleuk, dat vinden we het (OF NIET DAN?)

Hoe The Velvet Underground eigenlijk best te pruimen is (BAZEN!)

Here he comes, he’s all dressed in black
PR shoes and a big straw hat
He’s never early, he’s always late
First thing you learn is you always gotta wait
I’m waiting for my man

Ik kocht ooit, ik woonde toen nog in Meppel, een cd van The Velvet Underground. Er stond een banaan op en dat had Andy Warhol bedacht. Vandaar. In die tijd dacht en sprak ik regelmatig over mezelf als avant-gardist. Achteraf misschien een wat overdreven strategie in een stad waar het avant-gardisme nooit echt voet aan de grond heeft gekregen. Maar, laten we eerlijk blijven, achteraf is bijna alles overdreven. In de tijd van Meppel naar nu heb ik de cd misschien drie keer opgezet. Altijd op momenten dat er afstandelijke mensen met drugservaring en vaak een vrijwel volledig zwarte garderobe bij aanwezig waren. Ik houd het leven graag overzichtelijk.

Gistermorgen, ik was brak en boven me produceerde mijn huisgenoot het uit duizenden te herkennen ritme van de liefde op een krakkemikkig bed, had ik opeens weer zin in The Velvet Underground. Het liefst heel hard. Het liefst overstemmend. Want shit zeg, daar lag ik dan weer. In bed. Kapot van een avond Tivoli en ook wel van de drank. Dat terwijl ik nooit drink. Al te lang niet meer. Verstoken van liefde en lichamelijkheid lag ik daar maar wat naar de posters in mijn kamer te kijken. Opeens begreep ik het. Allemaal.  Het avant-gardisme. The Velvet Underground. Het voelde als een geestelijk thuis. Dit moment, een magisch moment, voltrok zich bij het horen van het nummer ‘Waiting for the Man’. Lou Reed zingt in dit lied over het wachten op zijn dealer.

Die openlijke adoratie van drugs. Dat cynisme (of pessimisme of verveling of sadomasochisme of whatever that looks cool) waardoor je niet zoals bij al die andere gedateerde muziek het voortschrijdend postmoderne inzicht moet weg slikken. Eindelijk eens een paar toffe boys uit die nare jaren zestig. Geen behaarde apen die struikelend over hun eigen love-trip de toekomst wel even naar hun hand denken te zetten. Nee, dan Lou Reed:“First thing you learn is you always gotta wait”. WAT WAAR! Ik overzag het allemaal daar in mijn bedje, verbond er nog een paar cultuurhistorische conclusies aan en dacht voor heel even niet aan de dingen waar ik nu al duizend jaar op wacht.

Toen ik even in de keuken een glas water ging halen kwam ik een meisje tegen. Ze had rode wangen.

Noel krijgt klappen!

Ik ben een beetje ziek vandaag

Vroeger, toen ik nog thuis woonde en bijna nooit ziek was, kwam het nog wel eens voor dat mijn moeder me een met liefde vervaardigt fruithapje kwam brengen. Naast een grote en behoorlijk intimiderende liefde voor rust, reinheid en regelmaat had mijn moeder ook een zwak voor zieke mensen. Ik hou van mijn moeder.

Nu, alleen en eenzaam en op zoek naar Geluk en Wijsheid in de grote stad, lijkt het wel alsof rust, reinheid en regelmaat nooit echt hebben bestaan. De echo waarvan je dan hoopt dat het in ieder geval het leven wat vergemakkelijkt is niets anders dan een zwakke en vooral onbruikbare herinnering aan tijden die niet alleen gezonder, maar ook optimistischer waren.

Als zelfs de gedachte aan een seizoen van regen, vallende bladeren en plakkende natte broeken me al ziek kan krijgen (wat nu dus het geval is), zie ik de nabije toekomst somber in. Ik denk dat ik nog maar een paar dagen binnenblijf en een stuk of duizend keer onderstaand clipje kijk. Als oppepper. Maar ook als hart onder de riem voor ongestructureerde nikkers als ik.

Robert ten Brink is Satan

Een van de grootste helden van mijn vriendin is Robert ten Brink. Tot voor kort nam ik haar dat niet echt kwalijk. Natuurlijk zie je graag dat na twee jaar relatie de culturele opvoeding wat aanslaat, maar van alle teleurstellingen in het leven heb ik haar voorliefde voor Robert ten Brink altijd prima kunnen relativeren. Best schattig, vond ik het zelfs. Dat was voordat ik verplicht werd mee te kijken naar All You Need is Love met als argument ‘Misschien leer je daar nog wat van’.

Nu steeds duidelijker wordt dat zij in intellectueel opzicht oppermachtig is en ik mezelf alleen maar lastige tegenargumenten om de hals haal wanneer ik haar op de oppervlakkige leegte achter commerciële televisie wijs, sputter ik ook niet meer al te hard tegen. (Mijn vriendin doet in het dagelijks leven een prestigieuze masterstudie. Ik doe in het dagelijks leven niets prestigieus, laat staan iets intellectueels. Op basis van deze feiten gaat mijn vriendin er vanuit dat ze altijd gelijk heeft. Omdat ze slimmer is. Voor tips in deze voor mij zo onvoordelige patstelling houd ik me aanbevolen).

Toch ben ik bang dat na het zien van Roberts  nieuwe programma ‘Het Uur van de Waarheid’, het relativeren wat moeilijk is geworden. Daarvoor heeft hij, over wie ik eerlijk gezegd altijd dacht in termen als ‘familieman’ en ‘CDA’ , toch net iets teveel de gedaante van het Nieuwe Kwaad aangenomen. Geen romantische vondeltochtjes in Venetie met All You Need is Love  meer voor Robert. Tegenwoordig maakt hij relaties kapot. Voor de duizelingwekkende prijs van honderdduizend euro mag hij een stel elke denkbare vraag stellen. Robert is natuurlijk niet gek en heeft honderd ijzingwekkend asociale vragen van het  niveau ‘Heb je wel eens een seksuele fantasie gehad over een goede vriend’ achter de hand. Altijd lachen.

In een situatie waar het beroep op zoiets moreel rechtvaardigs als “de Waarheid” toch wat vergezocht lijkt, heeft Robert speciaal voor de ongemakkelijke stiltes, een snedige oneliner bedacht: ‘Het enige juiste antwoord is de waarheid, dat kan nooit moeilijk zijn’. Misschien moet ik in de discussies met mijn vriendin ook maar oneliners gebruiken. Wat dachten jullie van: ‘Nee, natuurlijk kijk ik niet mee naar de kerstspecial van All You Need is Love. Nu ik zeker weet dat Robert ten Brink Satan is, beschouw ik (als gelovige) elke minuut Robert ten Brink als zondig. En zonden zijn vies. En goor. En smerig. Daarom die ik ze liever niet’.

Mijn huis is beroemd, en dat dankzij The Girls

Niet eens zo heel erg lang geleden zag ik bij thuiskomst een video-ploeg voor mijn huis.

“Is waar ook”, bedacht ik me. “Vandaag wordt er een clip opgenomen in mijn huis”.

Het feit dat ik me zoiets pas bedacht bij thuiskomst en na confrontatie met een luidruchtig gezelschap videomensen, ontroerde me toen diep. Ik moest, vond ikzelf vooral, wel een ontzettend interessant bestaan hebben.

De mensen die de videoclip zagen, zeiden steeds; “Zo, zo. Die chick. In jouw kamer. Lekker hoor”.

Ik heb daar geen moment aan gedacht. Ik vind die chick in mijn kamer helemaal niet zo lekker. Echt niet. En daarnaast: mijn bestaan is veel interessanter. Vond ik toen. Vind ik nu.

De luidruchtige videomensen gingen bij mijn aankomst net weg. De rommel was keurig opgeruimd en de borden en kopjes die niet waren kapotgesmeten (ja, een videoclip zonder wat smijtwerk is bij voorbaat kansloos TEGENWOORDIG) mocht ik zelfs houden. Ik bedankte de gulle videomensen en drukte ze op het hart vooral vaak mijn Catcher in the Rye poster in beeld te tonen. “Dat is supercredible onder hippe, intellectuele jongeren weetjewel”.

Niet dus

Het zit de liefhebbers van het vrije woord weer eens niet mee. Bij nader inzien is gebleken dat het, uiteraard vanwege ‘technische onvolkomenheden’, nog steeds niet mogelijk is mij op mijn eigen blog uit te schelden. Teleurstellend. Ondemocratisch. Best Chinees ook. Maar, en dat zullen ook jullie – allemaal! – grif toegeven na het zien van onderstaande beelden, een beetje volksopvoeding met de nadruk op ‘snaveltje toe, handjes in de lucht en vergeet de maat niet’ werkt op z’n tijd best aardig. Hoezee!

Check het