Vooruitgang (1)
Hij zit. Eindelijk. Elke dag rookt hij hier op hetzelfde bankje een joint en elke dag doet hij net alsof hij naar de mensen om zich heen kijkt. Niet dat hij echt kijkt. Hij kijkt al tijden niet meer echt naar mensen. Wel denkt hij op regenachtige dagen vaak aan Diego Maradonna.
Zijn zwarte aktetas glimt zo mooi onder de stationslampen. Toch zou hij hem met liefde op het spoor leeggooien. En met evenveel liefde zou hij zijn hele kantoor, zijn collega’s, de borrels met zijn collega’s en vooral de grappen van zijn collega’s voor eens en altijd achter zich laten. Op zijn iPod zoekt hij een liedje, het liefst één die hem omarmt en in zijn oor fluistert dat alles goed zal komen, vandaag nog. Hij kiest voor The Smiths en denkt aan de tijd dat hij languit op bed lag, The Smiths luisterde en voorzichtig stoned probeerde te worden. Alle posters op zijn jongenskamers kwamen dan na verloop van tijd tot leven en als zijn moeder hem riep voor het eten leek het net alsof hij de wereld eigenhandig kleiner had gemaakt. Kleiner, overzichtelijker en veiliger.
Naast hem gaat een meisje zitten. Ze zegt iets tegen hem. Hij blijft voor zich uitkijken en probeert zich te bedenken wat hij vanavond wil eten. Als hij iets teleurstellend vindt aan het Grote Leven zijn het wel die eenzaam bereide en gegeten maaltijden. De laatste tijd belt hij zijn moeder wel eens op om te vragen hoe iets bereid moet worden. Het eten smaakt daarna altijd net iets meer naar vroeger. Het meisje tikt hem nu aan en wijst naar een half a4-tje dat uit zijn aktetas steekt. Het logo van het kantoor steekt eruit. Dat grote kantoor waar hij rijk ging worden. Rijk en succesvol en misschien zelfs wel gelukkig. Toen hij begon geloofde hij nog dat zijn leven een structuur moest hebben en de rest later wel zou komen.
Hij opent zijn aktetas en duwt het papier terug. Ze zegt weer iets. Hij knikt naar haar, kijkt vluchtig langs haar ogen en zet zijn aktetas nu tussen zijn benen. ‘Niet best he’ verstaat hij.
Hij doet zijn oordopjes uit, kijkt haar vragend aan en zegt: ‘sorry’?
(wordt vervolgd)
Filed under Meppeler Courant | Comment (0)TUIG SPANGE GASTEN, BAZEN VAN DE ZAAL
Een wedstrijdverslag van de allereerste wedstrijd van Tuig 1
In den beginne was de sportzaal van Olympos donker en verlaten. Geen licht, geen voetballers, geen zweet en vooral: geen kolkende tribunes vol groenwit beschilderde Tuig-hooligans en geile, doch intelligente spelersvrouwtjes. Woest en ledig oogt de zaal dus. Een beetje als een onbeschreven blad of, voor de pornoliefhebbers onder ons, als de ontdekking van Youporn als je vijftien en eenzaam bent. Wat in ieder geval vanaf het betreden van de zaal vaststaat: hier gaat harde gangsterbazengeschiedenis geschreven worden. Al was het maar vanwege de oogverblinde tenues waar de helden mee komen opdraven. Je kan veel zeggen van kinderarbeid , het nieuwste shirt van de Tuigvedetten illustreert in ieder geval dat er ook in die kringen nog steeds vooruitgang wordt geboekt. Prachtig shirts, mooie rugnummers ook. Alles van Nike. Hard.
De diepe bariton van Casper Sikkema (‘Yo brothers, kan het licht misschien aan’) echoot door de lege zaal en warempel, niet veel later floept het licht aan. Het is de opmaat tot een vlekkeloos avondje Tuigsuprematie. Grillroom Barry Badlaken (een intens trieste naam, losers!) heeft een aardig team op de been gebracht en we herkennen al snel Robert Smid, journalistenvriendje dus sympathiek. Helaas voor deze topgast heeft hij de verkeerde makkers gekozen. Zonder al te grote inspanning (er moet tenslotte ook nog bier gedronken worden) walst Tuig over het team met die intens beroerde naam heen. De onverschrokken leider in dit voetballesje is Den Briel Boy (voortaan DBB) Lars Stiekema. Achter elkaar prikt deze baas de balletjes in het net. In totaal wel vijf keer. Matchwinnaar, met afstand.
Andere doelpunten kwamen van Bart van der Sprong (3x), invaller Pascal en Pim Brassien. De kenners zijn nog in debat welk doelpunt de boeken in zal gaan als allerallermooiste. Voor wie bedenkt dat Pim voordat hij uiteindelijk de bal inschuift al twee keer hard in aanvaring met de keeper kwam door er gewoon keihard op in te lopen, zal de keuze niet moeilijk zijn. Doorzettingsvermogen gekoppeld aan durf zijn de basisingrediënten waardoor ons land zich uiteindelijk heeft kunnen ontworstelen aan het nazisme. Voor wie hier graag een vergelijking met het zichzelf niet ontziende sportethos van Pim wil maken: slim bedacht!
De uiteindelijke 10-5 overwinning wordt nadien groots gevierd. Onder de douche vloeit het bier rijkelijk, handdoeken gaan gebroederlijk rond en toeval of niet, diezelfde avond overleeft de complete Nederlandse delegatie de eerste ronde in de UEFA-cup. Zal de entree van Tuig in het Utrechtse studentenzaalvoetbal dan echt de renaissance van het Nederlands voetbal inluiden? De toekomst zal het leren.
