Die bloesjes!
Dat Fleet Foxes een stel bebaarde enigzins vieze bazen zijn, wisten we al wel. Nog nooit zong een liedje zich zo als soundtrack voor al onze herfstgedachten ons hart binnen als ‘Tiger Mountain Pleasant Song’. Wat een fijn, wijds lied over de dood! Van jonge, ontwapend lachende meisjes verwacht je eigenlijk niet direct dat ze vervoglens in spuuglelijke houthakkersbloesjes het lied naar een nieuwe, vooral bosrijke, dimensie zingen. Dankbaarheid is dus op zijn plaats voor dit geschenk uit de bossen van het hoge noorden.
Filed under Zonder rubriek | Comment (0)Over helden gesproken
Vroeger dacht ik dat bibliothecaris een scheldwoord was. Een aanduiding voor het type medemens dat feilloos de sterfdag, plaats en laatste woorden van Multatuli kan oplepelen maar nog nooit op wederzijdse menselijke emoties is betrapt. Inmiddels spreek ik het woord bibliothecaris alleen nog maar met diep respect uit. Sympathieke en uiterst levendige mensen, dat zijn het. En ondanks een vaak chronische belezenheid ook nog eens BIZAR sociaal en humoristisch. Hoe vaak ik tijdens het boeken terugzetten (mijn baan) niet op een vers kopje automaat-chocomel van een bibliothecaris kon rekenen, vaak vergezeld van een paar aardige belangstellende en intelligente woorden en een gelaagd grapje over bijvoorbeeld multiculturele samenleving. Ontelbaar. Onbetaalbaar ook.
Net nu mijn waardering voor deze beroepsgroep idolate vormen begon aan te nemen, kwam ik er tot mijn schrik achter dat de bibliothecaris zelf eigenlijk diep in de put zet. Een vlammend betoog in het vakblad werd volmondig bevestigd door collega’s. Het zit een beetje zo: nu elke sterveling wel over een computer met internet en de rijke vracht aan informatie aldaar te vinden beschikt, is er voor de bibliothecaris geen klap meer aan. De bibliotheek is volgestouwd met automatische inname en uitleenapparaten, betaalautomaten, en computers met gratis internet. Zo nu en dan vraagt nog wel eens iemand waar de wc is of wanneer er nu eindelijk eens flipperkasten in de bieb komen. Vaker moet er worden ingegrepen bij jonge, chipsetende kinderen waarbij het gratis halfuurtje internet vaak gepaard gaat met nogal anarchistische ideeën over orde en autoriteit. (voorbeeld: een jongetje van 11 dat op de vraag of het misschien wat rustiger kan antwoordt: ‘is deze bibliotheek van jou ofzo’.) De inhoudelijke kennis en opgedane ervaring is gecentraliseerd, hierdoor is de bibliotheek getransformeerd tot een slagvaardige en dynamische organisatie. Schijnt.
Bij uw volgende bezoek aan de bibliotheek is het best een aardig idee om uw geplaagde bibliothecaris eens een welwillend glimlachje te kunnen. Dit zijn de mensen die in de branding van de nieuwe tijd fier overeind blijven staan.
Filed under Meppeler Courant | Comment (0)Als ik toen had geweten hoe jong we waren, had ik vast meer genoten
Het was zomer en er was weer eens geen reet te doen. Gelukkig vonden we dat zelf niet. Zelf vonden we dat de mogelijkheden onbeperkt waren. Ben en Laurens hadden tenslotte auto’s. En serieuze banen. Ik had geen auto en ook geen serieuze baan maar wel hoop, op een betere toekomst. We reden naar ‘de Zwarte Dennen’, een plas water vlakbij Staphorst. Vroeger zwommen we hier elke zomer totdat mijn moeder zei dat het niet meer kon. Meestal was dat tegen het einde van de grote vakantie. De Staphorster jeugd had dan zo vaak in de plas geürineerd dat je het ook op het strandje goed kon ruiken. Nu waren we weer terug. Groter, bierdrinkend en nog even onschuldig. Het was zondag. Wij waren christelijk. Daarom trapten we de bal naar elkaar over aan de rand van een plas water, terwijl we een paar biertjes dronken. Soms, meestal als ik ’s nachts op de fiets door de stad rij, moet ik aan ons denken. Vanaf nu fluit ik dan onderstaand lief, onschuldig, catchy en naar christenheid riekend liedje.
Filed under Zonder rubriek | Comment (0)