Zen

Ik ging afgelopen week kapot aan de deadlines. In totaal heb ik zo’n zevenduizend intelligente woorden over engagement in de literatuur, de Nederlandse identiteit en de Nederlandse cinema geschreven EN IK BEN NOG STEEDS GELUKKIG!!! Zelfs de ontelbare momenten waarin ik werd afgeleid door aardse verlangens als het bezoeken van Dimitry (mijn vaste freaky kapper) een belletje naar Killer (mijn trouwe dealer) of het kijken naar veldrijden op televisie (mijn raison d’etre) overleefde ik dankzij de beste uitvinding na slavernij (GRAPJE!!!): de Luisterpaal. De nieuwe albums van Vampire Weekend, Spoon en Beach House kan ik inmiddels noot voor noot meefluiten en ik ben mijn docenten intens dankbaar dat ze hun deadlines zo hebben gepland dat ik de top drie voor mijn jaarlijstje 2010 al heb staan. Brian, Arie en Annelies: SUPERBEDANKT HE!! LUV U!

Hopelijk hip in 2010: Russische boybands

Mooiste liedje van 2009

Hey Jealousy!

Oh, de ontelbare keren dat Robin “no homo” Kemper me weer wees op een stel verveelde Amerikaanse kutkids met teveel zelfmedelijden. Ze zijn ontelbaar. Toch heeft Robin “lekker kontvingeren!!!” Kemper vergeleken met de zogenaamde smaakmakers een keihard komende mastersmaak. Gijsbert Kamer (alsmede de smaak van, om het voor jullie eens lekker lelijk te omschrijven, hele vaderlandse popjournaille!!!!!!!!!111!!!!) en zijn naar overmatige masturbatie hintende smaak, verbleken erbij als 50 Cent na de mededeling dat alleen gelukkig getrouwde homo’s zijn muziek kopen. Cheap Trick, Hanson, Lifehouse en al die andere smaakaanvallende voorliefdes van Robin “HAAAANGING BY A MOMENT” Kemper worden hem vergeven. Dankzij Nico Stai. En nu dus Gin Blossoms. Natuurlijk komt ook deze topsong uit de gouden jaren negentig. En natuurlijk schuilt ook achter dit gekwelde lied een wereld vol suïcidaal leed. Overrijp voor pure adoratie dus.

Boys, ENJOY!

Messi: nog veel te leren

Messi werd afgelopen week tot de de beste voetballer ter wereld uitgeroepen. Voor sommige mensen, het soort zonder historisch besef, is hij nu al beter dan de beste voetballer ooit, Diego Armando Maradonna. Ik durf hier in alle kwetsbaarheid te beweren dat de dag dat Messi beter is dan Maradonna verder weg is dan de dag dat de studiefinanciëring automatisch naar een kwaliteitsdealer naar keuze wordt overgemaakt. Messi is een aardige knul en waarschijnlijk smeekt hij elke nacht voordat hij lekker onder de wol kruipt bij Maria om meer vrede op aarde. Sympathiek, maar uiteindelijk een pijnlijke schandvlek op alles wat Argentijnse voetballers aan status en mythe hebben opgebouwd. Claudio Caniggia, Daniel Passarella, Fernando Redondo, het zijn stuk jongens die wisten hoe een been met een welgemikte trap op drie plaatsen te breken. De Argentijnse voetballer, dat is een nietsontziende beul met een overdreven cokeverslaving. De Argentijnse voetballer is in ieder geval niet: een rap koorknaapje die alle doodschoppen gedwee ondergaat.

Mijn wens voor 2010 is dan ook dat Messi onderstaande beelden eens goed bestudeerd. Hopelijk leert hij hierdoor wat meer over de rijke en heroïsche levenslessen van zijn Grote Voorgangers.

s

Held (2)

Wanneer ik vroeger het woord underground hoorde, werd ik altijd een beetje bang. In die tijd woonde ik nog in Meppel en waren er wel meer dingen waar ik bang voor was. God bijvoorbeeld. Meisjes, ook zoiets. In tegenstelling tot God en meisjes was de underground waar ik mee mocht kennismaken heel levendig en reëel existerend. Op koningennacht vierde men een republikeins feest, op nieuwjaarsdag was er een open podium en in de zomer speelden bandjes in de achtertuin.

Ik begon haast geloven dat de underground een soort padvindersclub voor mensen met tegendraadse opvattingen over mode, hygiëne en hondenbezit was. Afzichtelijk, maar ergens ook wel weer een soort mooie, sociaalbewogen spiegel van maatschappij. Ik geloofde in die tijd wel meer bizarre dingen. Toch wist ik, dankzij mijn vermogen om dingen met mijn verstand te benaderen, al snel beter. Oude mannen, slapend op barren. Dat is de underground. Verslagen, vieze mannen die niet begrijpen dat jong zijn iets is wat je afsluit. Als je dom bent nog voor je twintigste. Als je debiel bent nooit. Underground, ik wist hoe het zat. Ik wist dat ik er boven stond.

Afgelopen vrijdag zag ik Erwin, de man achter het underground magazine Stukah. Hij lag in het rokershok van dB’s over een tafel. Hij zag er oud uit. Oud en verslagen. Iemand riep dat hij er niet echt lekker bij lag. ‘Laatst lag er op een feestje ook een gast een hele avond in een stoel. Later, toen we hem niet meer bij kregen, bleek ie zichzelf in coma te hebben gedronken.’ Erwin, oprichter van Stukah, lag niet in coma. Hij sliep alleen wat diep. Het glaasje water dat de bezorgde jongen over heen goot, werd dan ook scheldend ontvangen. Of hij gek was, godverdomme. Water over iemand heen gooien. Dat doe je gewoon niet. Vond Erwin. Hij vertrok, de witte en gladde nacht in. ‘Lekker slapen.’ Ik ondersteunde hem tot de deur. Hij wilde geen taxi. Ik lustte nog wel een gin-tonic. Ik beloofde voor hem te bidden.

Een kwartier later was Erwin, oprichter van Stukah, terug. Levend. Hij was gevallen en had pijn. Hoeveel pijn Erwin had en of er sprake was van een noodgeval was onduidelijk. Hij kon nog lopen. En zitten. In een belevingswereld waarin gin-tonic alles melancholisch gouden glanst, zijn dat opbeurende berichten. Er werd een taxi gebeld. Ik feliciteerde hem nog eens met de Stukah, een fantastisch initiatief, zei ik. Écht iets om trots op te zijn. Waar vind je nog zulke totaal onafhankelijke shit? Erwin hoorde het niet. Hij verging nog steeds van de pijn en wilde het liefst even liggen. Ik ook. Ik, wenstte Erwin sterkte, vertrok naar huis en dacht aan Meppel.

Daar hingen nu ook een paar mannen over de bar. Neil Young zou het verlies misschien nog een draaglijke dimensie inzingen. Of Slayer. Op de foto’s aan de muur zouden ze zien wie ze waren. Vroeger. De muziek, inmiddels vast iets van The Rollings Stones, ging over wie ze zouden worden. Als Meppel New York was. Als hun vrouwen niet zo lelijk zouden zijn. En hun kinderen niet zo dom. Als ze hun verlies hadden kunnen transformeren.

Zoals Erwin.

http://www.stukahmagazine.mur.at/

Trip, euh Clip van de week!

Yeasayer wordt de band van 2010. Dat zeggen in ieder geval de ontelbare critici die het kunnen weten. Natuurlijk hebben u, ik en 50 Cent schijt aan het soort dat altijd en overal pseudo-profetische uitspraken doet. De fuckers. Toch sluiten we voor één keer aan in de lange rij bebrilde betweters. Ja, ook wij voorspellen een regen van high-quality LSD voor de hardkomende masters uit het hipste stukje aarde. En dat dan alleen al dankzij deze eng vette psychedelische bazenclip.

WTF!! of: Mijn afscheid als aanstormend muziekrecensent

Jongens, sorry.

Vergeet wat ik net zei over Tony Dekker. Ik had onderstaande clip nog niet gezien.

PIJNLIJK!!!!

Nogmaals, sorry! Ik zal NOOIT meer over muziek schrijven. Ook niet voor geld.

Evan Dando leeft nog

Evan Dando gaf onlangs in een interview aan dat hij kinderboekenschrijver wil worden. Een opmerkelijke uitspraak voor een man waar het drugsverleden ook in Tivoli van vrijwel alles afspat. In hoeverre we overigens van een verleden kunnen spreken, is niet helemaal duidelijk. Het zweet, de ondersteuning van een extra gitarist aan het einde en de afwezige blik verraden in ieder geval dat onze kinderboekschrijver op dit moment het onschuldige universum voorbij is.

GEZIEN:
Evan Dando, Le Guess Who?, Tivoli Oudegracht, 27 november 2009

MUZIEK:
Er was een periode dat Evan Dando op de covers van de belangrijke Amerikaanse tijdschriften stond. Als held van iedereen in een afgeragde spijkerbroek en een hekel aan de kapper, maar ook als mooie jongen, posterboy. Want dat was Evan in de jaren negentig. Mooi, jong, veelbelovend. Zijn band The Lemonheads schonk ons met It’s A Shame About Ray en Come Feel The Lemonheads twee albums waar de joie de vivre gebracht als no-nonserock vanaf galmde. Daarna zakte Dando weg in een zee van drugs, nog meer drugs en Courtney Love om in 2006 weer op aarde terug te keren met het naar de begintijden smakende album The Lemonheads. Een soloalbum en een dit jaar verschenen coveralbum met The Lemonheads verder, roept vooral de vraag op hoe het nou echt met Dando gaat. Is hij inmiddels clean? Weet hij nog iets van de opwinding van de beginperiode op te roepen? Is hij nog coverproof?

PLUS:
Hij is er. En dat is zo te zien al heel wat. Het Utrechtse publiek krijgt dankzij Tivoli in een week waarin ook Peter Doherty langskwam in ieder geval een paar wijze lessen voorgeschoteld. Drugs, hoe leuk ook, hebben de vreemde eigenschap iets meer kapot te maken dan iedereen lief is. Dank voor de waarschuwing jongens, we zullen het onthouden!

MIN:
Flauw misschien, maar het is bijna echt zielig. Evan Dando, de rockgod van de jaren negentig, heeft een mooie stem. Nog steeds. Toch lukt het hem om vanavond vrijwel alle hits van The Lemonheads en zichzelf te decimeren tot junkiebullshit. Tegen het einde van show, Dando is dan al even naar achter gelopen om de hulp van een extra gitarist in te roepen, lukt dat zingen zelfs niet meer. Met het haar voor de ogen en de blik op gone forever strompelt hij zich naar het einde van de set. Plichtmatigheid krijgt vanavond een nieuwe dimensie en als Dando aan het einde voor het eerst iets tegen het zittende publiek zegt (’Thank you. You were a fantastic audience’) voel je plaatsvervangende schaamte. Natuurlijk, de opstelling (stoeltjes, Dando daar hoog boven op het podium) vergrootte de intimiteit niet, maar het publiek doet echt z’n best om Dando die afstand te laten overbruggen. Ook al raffelt hij de nummers strak en zonder iets te zeggen af, het publiek klapt, fluit en schreeuwt. Want voor sommige mensen is hij nog steeds Evan, die mooie jongen met een overdosis talent.

CONCLUSIE:
Evan Dando is nog niet helemaal clean. Zonde.

CIJFER: 3,5

Tips voor de ziel

Voordat u net als elk jaar uw rondje ‘de Avonden’ leest om vervolgens vol mensenhaat en pijnlijk zelfonderzoek de feestmaand door te brengen, is het tijd voor iets leuks. Iets waardoor u, ook als is het maar voor even, gelooft dat de wereld een mooie plek is. Le Guess Who? biedt die mogelijkheid en wij van 3VOOR12/Utrecht zijn zo vriendelijk geweest onze goede smaak en intellectuele vermogens weer eens aan te wenden voor een paar gouden tips. Het enige wat u nu nog maar hoeft te doen is melancholisch verzuchten dat u ademt, beweegt en leeft. Dat u het heeft gezien. Dat het, godzijdank, allemaal niet onopgemerkt is gebleven. Deal?

Donderdag

Wie: A Place To Bury Strangers, Dead Conferate, Tweak Bird
Waar: Tivoli de Helling
Wat: eigentijdse versie van My Bloody Valentine en The Jesus and Mary Chain. Oorverdovend dus.

Waarom: Op London Calling waren ze samen met Wild Beasts het absolute hoogtepunt. Hard, psychedelisch en zonder genade pompten de zwartkijkers uit Brooklyn het hitpubliek de onderwereld in. Daar waar My Bloody Valentine, Joy Division, The Jesus and Mary Chain en The Cure elkaar ontmoeten, kreeg het zwartkijkersgenre een actuele injectie waar het nog wel een tijdje mee vooruit kan. Er moeten erg gekke dingen gebeuren wil A Place to Bury Strangers niet een van de absolute hoogtepunten van het festival worden. Tip: neem uw beste oordoppen mee, het weekend is tenslotte nog lang!

Zaterdag

Wie: Megafaun, The Dodos, Wild Beasts, The Very Best
Waar: Tivoli Oudegracht
Wat: hoogtepunt van Le Guess Who?

Waarom: Waar te beginnen? Een line-up als deze schreeuwt om superlatieven. Een poging om genuanceerd en objectief te zijn dan maar. Vampire Weekend bracht twee jaar geleden overtuigend Afrika terug in de harten van de blanke indiekids. Jammer was wel dat je naast opwindende afropop ook de harde banken (en daarbijkomende stijfheid) van de prestigieuse elite-universiteit terughoorde. The Very Best klinkt in vergelijking met de college-afropop van Vampire Weekend vooralecht. Het project van twee Britse bleekscheten die samenwerken als producers onder de verschrikkelijk naam ‘Radioclit’ en Esu Mwamwaya, een zanger uit Malawi, mocht dan ook direct op een maximale respons van de internetgemeenschap rekenen. De reden: dankzij de fantastische stem van Esu en de fijnzinnige producerskwaliteiten van het duo klatert de Afrikaanse zon ook in de donkerste dagen van het jaar ons leven binnen. Over de rest van de bands die deze avond spelen hoeven we u eigenlijk niets meer te vertellen dan dat u ze moet gaan zien. Dat neemt u wel van ons aan, toch?

De rest

Uiteraard zijn er nog veel meer bands die u zou moeten zien. Hieronder een paar suggesties:

Vrijdag in Tivoli de Helling: vanaf 21.30 Lightning Dust. In EKKO zorgtAwkward I vanaf 22.00 voor een uurtje vaderlandse trots.

Zaterdag springt u samen met ons na The Very Best op de fiets om in De Helling nog een stukje van Bibio mee te pakken om daarna bij The Field (met band) wat postmoderne danspasjes uit te proberen. Als dansen niet je ding is, en vette psychedelische rock wel, moet je zeker naar TV Buddhas in dB’s.

Zondag is, volgens ons dan, Wavves om 21.00 in EKKO de beste reden om de deur uit te gaan.

The Tragically Hip (donderdag), Patrick Watson (zondag) en de passepartoutkaarten voor zondag zijn inmiddels uitverkocht. Voor meer informatie over kaartverkoop, het blokkenschema en een volledig overzicht:www.leguesswho.com

Zondag

Wie: IRM, Wertham, TZII, Einleitungszeit, Feine Trinkers Bei Pinkels Daheim, Odal
Waar: SJU
Wat: Noise Central Festival

Waarom: Zondagmiddagen kunnen verschrikkelijk zijn. Voor je het weet zit je het kleinste en nog niet zindelijke neefje van je partner voor te lezen uit Nijntje. Terwijl je tevergeefs de urinegeur van het jochie probeert te negeren, dwalen je gedachten bij het lezen steeds af naar de vraag wat Nijntjes standpunt in het grote hasj- of wietdebat is. Net terwijl je besloten hebt dat Nijntje waarschijnlijk een fan van hasj is en dat zij wiet voor schooiers vindt, vertelt een oom je triomfantelijk de voetbaluitslagen van die middag. Weg bord-op-schoot-moment. Weg lichtpuntje van de zondag. Welkom pure haat. Om uzelf dit soort typische zondagmiddagmomenten te besparen, raden we u van harte aan het Noise Central Fest in SJU te bezoeken. Snoeiharde noise en bikkelharde industrial als medicijn tegen slechte zondagen. Wedden dat uw karma er met sprongen op vooruit gaat?