Omdat ik de afgelopen tijd de wat overdreven gewoonte had om de haverklap taxi’s te nemen (‘Hee man, kan je even via Shabab naar mijn huis rijden?’) besloot ik een fiets te kopen. Het liefst van een zwerver met een hond, dat zijn namelijk mijn lievelingszwervers.
Helaas. Ondanks mijn liefde voor de hondenbezittende onderkant van de samenleving, herkende niemand van hen in mijn kapitaalkrachtige verschijning een financiële injectie. En om dan heel hard ‘gratis heroïne’ te gaan roepen, ik zag dat gewoon niet zo zitten. Een eerlijke fietsenmaker was misschien een beter, positiever idee.

Dat bleek. De echte fietsenverkoper had namelijk speciaal voor mij een vriendelijk geprijsd terminaal exemplaartje klaar staan. ‘Lekker goedkoop, dat willen jullie toch altijd?’ Ik vroeg mezelf terecht af wie ik was om deze hardwerkende middenstander van een waarheid te beroven.

Mijn nieuwe fiets ziet eruit als iets waar mijn vaders hart van zal bloeden. Dat heeft vooral te maken met de gebreken die dit buitenkansje heeft. Zonder standaard, licht en slot is hij misschien nog wel het beste te omschrijven als een laffe aanval op de hoogtepuntrijke tweewielerhistorie die dit fietsgretige landje rijk is. Maar hee, BOEIEND, als geboren Colombiaan heb ik geleerd te handelen wanneer situaties daarom vragen. Wij amigos van de zon weten dat een fiets moet rijden en verder no bullshit zegmaar.

En dat doe ik nu. Lekker fietsen. Het liefst ’s avonds. Laatst had ik het weer. Luisterde ik dit

En toen chillde ik dus gewoon. Op m’n nieuwe fiets.