«
»

3VOOR12

Evan Dando leeft nog

12.01.09 | 3.507 Comments

Evan Dando gaf onlangs in een interview aan dat hij kinderboekenschrijver wil worden. Een opmerkelijke uitspraak voor een man waar het drugsverleden ook in Tivoli van vrijwel alles afspat. In hoeverre we overigens van een verleden kunnen spreken, is niet helemaal duidelijk. Het zweet, de ondersteuning van een extra gitarist aan het einde en de afwezige blik verraden in ieder geval dat onze kinderboekschrijver op dit moment het onschuldige universum voorbij is.

GEZIEN:
Evan Dando, Le Guess Who?, Tivoli Oudegracht, 27 november 2009

MUZIEK:
Er was een periode dat Evan Dando op de covers van de belangrijke Amerikaanse tijdschriften stond. Als held van iedereen in een afgeragde spijkerbroek en een hekel aan de kapper, maar ook als mooie jongen, posterboy. Want dat was Evan in de jaren negentig. Mooi, jong, veelbelovend. Zijn band The Lemonheads schonk ons met It’s A Shame About Ray en Come Feel The Lemonheads twee albums waar de joie de vivre gebracht als no-nonserock vanaf galmde. Daarna zakte Dando weg in een zee van drugs, nog meer drugs en Courtney Love om in 2006 weer op aarde terug te keren met het naar de begintijden smakende album The Lemonheads. Een soloalbum en een dit jaar verschenen coveralbum met The Lemonheads verder, roept vooral de vraag op hoe het nou echt met Dando gaat. Is hij inmiddels clean? Weet hij nog iets van de opwinding van de beginperiode op te roepen? Is hij nog coverproof?

PLUS:
Hij is er. En dat is zo te zien al heel wat. Het Utrechtse publiek krijgt dankzij Tivoli in een week waarin ook Peter Doherty langskwam in ieder geval een paar wijze lessen voorgeschoteld. Drugs, hoe leuk ook, hebben de vreemde eigenschap iets meer kapot te maken dan iedereen lief is. Dank voor de waarschuwing jongens, we zullen het onthouden!

MIN:
Flauw misschien, maar het is bijna echt zielig. Evan Dando, de rockgod van de jaren negentig, heeft een mooie stem. Nog steeds. Toch lukt het hem om vanavond vrijwel alle hits van The Lemonheads en zichzelf te decimeren tot junkiebullshit. Tegen het einde van show, Dando is dan al even naar achter gelopen om de hulp van een extra gitarist in te roepen, lukt dat zingen zelfs niet meer. Met het haar voor de ogen en de blik op gone forever strompelt hij zich naar het einde van de set. Plichtmatigheid krijgt vanavond een nieuwe dimensie en als Dando aan het einde voor het eerst iets tegen het zittende publiek zegt (‘Thank you. You were a fantastic audience’) voel je plaatsvervangende schaamte. Natuurlijk, de opstelling (stoeltjes, Dando daar hoog boven op het podium) vergrootte de intimiteit niet, maar het publiek doet echt z’n best om Dando die afstand te laten overbruggen. Ook al raffelt hij de nummers strak en zonder iets te zeggen af, het publiek klapt, fluit en schreeuwt. Want voor sommige mensen is hij nog steeds Evan, die mooie jongen met een overdosis talent.

CONCLUSIE:
Evan Dando is nog niet helemaal clean. Zonde.

CIJFER: 3,5

unknown.jpg

3.507 Comments