Op de parkeerplaats van TrouwAmsterdam viel ik hard op mijn rug. Willem zei: ‘eerst waren we gewoon aan het praten, en toen zagen we je opeens niet meer, haha.’ Achter mij viel een meisje van haar fiets, het was zegmaar spekglad. Toen we gingen kijken hoe het met haar ging, moest ze lachen. Pijn leek deze avond niet te bestaan. Ik vond dat een gedachte om vast te houden.
Op Amsterdam Amstel stonden vijf jongens rond de warmtepaal. Zo te ruiken deden ze aan hele vieze, scherpe wiet. Waarschijnlijk kwamen ze uit de Bijlmer. Ik vond ze gelijk in veel opzichten, (voornamelijk menselijke) prachtig. Deze jongens wilde ik beter leren kennen.
Dat vonden ze niet eens zo erg. Ik vertelde ze over mijn kerstdiner en ook over de harde realiteit van de journalistiek. Delen is vermenigvuldigen, weetjewel. Ze kwamen inderdaad uit de Bijlmer en ik mocht van hen best even van hun wiet meeroken. ‘Kom je uit Curacao’, vroeg ik de meest gebronsde van mijn nieuwe vrienden. ‘Van de Antillen ja. Dat is wat anders hè. De Antillen en Curaçao, maargoed. Hij komt uit Afrika, zij uit Marokko en hij komt ook van de Antillen. En jij?’ Ik vertelde ze over Colombia. ‘Respect man’, zei de Antilliaan. Ik bokste ze allemaal zo real mogelijk.
‘Maar jij moet over ons schrijven man. Luister, ik ga voor je rappen en jij gaat dan een vet verhaal over ons maken, ok?’ De grote Antilliaan begon gelijk en behoorlijk flowy over een aantal seksuele handelingen te spitten. Het klonk niet direct als een nieuwe hit voor TMF Pure en zijn verbeeldingskracht was misschien wat verpest door kwaliteitsarme porno, maar hij meende het behoorlijk. Net voordat ik mijn telefoon wilde pakken om het te filmen, bedacht ik me de Bijlmer.
Hun tram kwam waardoor zijn eindrijm over orale seks bij een vrouw ruw werd onderbroken. Ik wilde het hem nog zeggen, dat van mannelijke coolheid enzo, maar hij gaf me de joint al. We gingen als vrienden uit elkaar.
Even later was hij terug. ‘Die joint was niet van mij, weetje. Hijs snel, dan neem ik m weer mee.’ Ik nam nog een stevige trek en gaf de joint terug. Toen ik hem naar de tram zag terugspringen, overviel me een gevoel dat nog het meest leek op het tegenovergestelde van eenzaamheid. Ik besloot het min of meer te omarmen.
‘Je moet weten, vroeger leefde ik in de bergen. Twee jaar. Ik was toen guerrilla. De dingen die ik daar heb meegemaakt… Volgend jaar ga ik terug om nog een keer te vechten.’
We staan al een kwartier voor mijn huis. Hij, vrijheidsstrijder en taxichauffeur. En ik, kunstenaar. ‘Je ziet er echt uit als een kunstenaar. Maar journalisten zijn ook een beetje kunstenaars.’ Na mijn bescheiden instemmende knikje legt hij uit hoe de wereld in elkaar zit. Wie er macht hebben. En wie er fout zijn. Oorlog, geld, imperialisme, de illusie die we democratie noemen. Om mijn vraag of geweld ooit een oplossing kan zijn, moet hij lachen.
Hij heeft gestudeerd, spreekt tien talen en hij gelooft dat het communisme, met wat slimme aanpassingen, nog steeds de oplossing is. ‘Ik wil je Koerdistan laten zien. Ik neem je mee naar alle belangrijke plekken, gratis. Ons verhaal moet verteld worden door iemand die het begrijpt.’
Een paar uur later lig ik op de bank. Seizoen drie van Mad Men is afgelopen en ik probeer de gedachte dat ik een hartaanval heb te negeren. Ik haal zo diep mogelijk adem en probeer te vergeten. Die nacht droom ik over bergen. En over leven als guerrilla.
Net voordat ik sterf, word ik wakker.
‘Vind je dat zelf ook niet een beetje egoïstisch klinken? ‘Zoveel mogelijk genieten?’ En de andere mensen dan. Mensen die niet kunnen genieten. Hebben die dan pech in jouw wereld?’
Het is Eerste Kerstdag. We zijn in Meppel. De taxichauffeur heeft net naar mijn levensvisie gevraagd. Ik leg het hem uit. Wat er allemaal niet is. Waar we allemaal niets aan hebben. De dood. ‘Maar God dan? Weet je dat God jou dolgraag in zijn armen wil sluiten? Daar hoef je niet moeilijk over te denken. Je kan al je moeilijke boeken weggooien. Hij beschermt je.’
Bij het uitstappen zegt hij het nog een keer. ‘Maak die keuze, jongen. Je zal er gelukkig van worden.’
Ik zeg hem dat ik mijn best zal doen. ’Echt’. Als ik de deur dichtgooi zie ik hem zitten. Hij lijkt tevreden. Om zijn mond krult een lachje als hij zijn adminstratie bijwerkt. God bestaat niet voor niets, dat geloof ik echt.
De rest van de dag spookt ‘Famous Blue Raincoat’ door mijn hoofd, een prachtig lied over al die dingen die voorbijgaan.
Stiekem heb ik je altijd al een lekkertje gevonden. Ok, je bent Engels (ieuw) en volgens veel recensenten was ‘schattig’ het vervloekte sleutelwoord op je debuutalbum. Weten zij veel. Ik, onomstreden kenner van de vrouwelijke ziel, zag direct dat je meer bent dan bewoner van een lelijk eiland en bezitter van verwerpelijk lieve eigenschappen. Je nieuwe liedje onderstreept mijn gelijk ruimhartig. Dank daarvoor, Kate. En oh, als je in de lente eens weg wil van dat kuteiland: kom naar mij! Ik woon vanaf morgen in een appartement met privésauna, kunst aan de muur, een indrukwekkende muziekcollectie en, erg belangrijk, geluidsdichte muren. Er is zelfs een apart kamertje waar jouw bloemetjesjurk kan drogen nadat we door stadsfonteinen achter het licht van de Utrechtse lente hebben aangerend.
GIVE LOVE A CHANCE! Nu niemand er meer in gelooft is dit ons moment om te laten zien dat liefde bestaat. Ook al is het maar voor even!
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Ik hoop dat jullie een beetje van Silvio hebben genoten. Lief is ie hè!
Met een gebogen hoofd en lijdzame tred loopt Silvio door de Den Brielstraat. ‘Ieuw’, denkt hij, ‘wat een vieze straat. Zo zie je maar weer dat de maffia in onderontwikkelde gebieden eigenlijk onmisbaar is.’ Silvio weet namelijk dat orde en tucht, het liefst uitgevoerd door de genadeloze arm van de wet die de wet niet is maar eigenlijk ook weer wel, hier veel zou kunnen verbeteren. Die communistische stickers op de deuren van die vieze, ongewassen linkse flikkers hadden er dan zeker niet gehangen. Opeens beginnen Silvio’s ogen te glinsteren. ‘Ha een eenzame hond met honger’, zegt hij tegen Carlo, zijn vriend. Snel plukt hij een stuk salami tussen zijn gebit weg en lokt de hond. Die komt aangesneld als ware Silvio de alom geaccepteerde redder van het dierenrijk. ‘Moet je opletten’, zegt Silvio tegen Carlo. Met één welgemikte trap tegen het arme kopje van de hongerige hond neemt Silvio weer een leven. Nu dat van een hond. Tevreden en een beetje trots loopt Silvio verder. Op weg naar de toekomst.
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn alwetend-perspectiefje.
Silvio lijdt. De hoop van Italie en de wereld loopt met een van afschuw vertrokken gezicht door de Den Brielstraat in Utrecht, Nederland, de hel. Silvio kijkt minzaam om zich heen en moet even denken aan Dante, ook al een Italiaan. Hier, in deze hel, bepalen aangevreten vuilniszakken, eenzame honden, stickers op deuren en overleden fietsen het straatbeeld. Silvio kan niet om de gedachte heen dat zelfs het door God vervloekte Napels, in vergelijking met deze straat, een plek van eenzame schoonheid is. Net als IEDEREEN weet Silvio dat mensen die stickers op deuren plakken geen ziel hebben. Ooit zullen deze mensen in de hel komen. De echte. Silvio lacht even bij die gedachte. ‘Hahahahaha.’ In de verte schrikt een eenzame, suicidale hond op uit zijn meditaties over de dood als keuze.
