Stiekem heb ik je altijd al een lekkertje gevonden. Ok, je bent Engels (ieuw) en volgens veel recensenten was ‘schattig’ het vervloekte sleutelwoord op je debuutalbum. Weten zij veel. Ik, onomstreden kenner van de vrouwelijke ziel, zag direct dat je meer bent dan bewoner van een lelijk eiland en bezitter van verwerpelijk lieve eigenschappen. Je nieuwe liedje onderstreept mijn gelijk ruimhartig. Dank daarvoor, Kate. En oh, als je in de lente eens weg wil van dat kuteiland: kom naar mij! Ik woon vanaf morgen in een appartement met privésauna, kunst aan de muur, een indrukwekkende muziekcollectie en, erg belangrijk, geluidsdichte muren. Er is zelfs een apart kamertje waar jouw bloemetjesjurk kan drogen nadat we door stadsfonteinen achter het licht van de Utrechtse lente hebben aangerend.
GIVE LOVE A CHANCE! Nu niemand er meer in gelooft is dit ons moment om te laten zien dat liefde bestaat. Ook al is het maar voor even!
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Ik hoop dat jullie een beetje van Silvio hebben genoten. Lief is ie hè!
Met een gebogen hoofd en lijdzame tred loopt Silvio door de Den Brielstraat. ‘Ieuw’, denkt hij, ‘wat een vieze straat. Zo zie je maar weer dat de maffia in onderontwikkelde gebieden eigenlijk onmisbaar is.’ Silvio weet namelijk dat orde en tucht, het liefst uitgevoerd door de genadeloze arm van de wet die de wet niet is maar eigenlijk ook weer wel, hier veel zou kunnen verbeteren. Die communistische stickers op de deuren van die vieze, ongewassen linkse flikkers hadden er dan zeker niet gehangen. Opeens beginnen Silvio’s ogen te glinsteren. ‘Ha een eenzame hond met honger’, zegt hij tegen Carlo, zijn vriend. Snel plukt hij een stuk salami tussen zijn gebit weg en lokt de hond. Die komt aangesneld als ware Silvio de alom geaccepteerde redder van het dierenrijk. ‘Moet je opletten’, zegt Silvio tegen Carlo. Met één welgemikte trap tegen het arme kopje van de hongerige hond neemt Silvio weer een leven. Nu dat van een hond. Tevreden en een beetje trots loopt Silvio verder. Op weg naar de toekomst.
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn alwetend-perspectiefje.
Silvio lijdt. De hoop van Italie en de wereld loopt met een van afschuw vertrokken gezicht door de Den Brielstraat in Utrecht, Nederland, de hel. Silvio kijkt minzaam om zich heen en moet even denken aan Dante, ook al een Italiaan. Hier, in deze hel, bepalen aangevreten vuilniszakken, eenzame honden, stickers op deuren en overleden fietsen het straatbeeld. Silvio kan niet om de gedachte heen dat zelfs het door God vervloekte Napels, in vergelijking met deze straat, een plek van eenzame schoonheid is. Net als IEDEREEN weet Silvio dat mensen die stickers op deuren plakken geen ziel hebben. Ooit zullen deze mensen in de hel komen. De echte. Silvio lacht even bij die gedachte. ‘Hahahahaha.’ In de verte schrikt een eenzame, suicidale hond op uit zijn meditaties over de dood als keuze.
Jongens, stront aan de knikker! Ik volg drie weken een cursus creatief schrijven. Op school. Niet leuk, en vaak ook erg vroeg. Om toch nog enige winst uit deze situatie te halen, heb ik besloten hier een in die context geschreven drieluikje te publiceren. Voor jullie. En ook een beetje voor de grap. De opdracht was: beschrijf iemand die een straat inloopt. Eerst vanuit het ik-perspectief. Doe dat vervolgens ook vanuit het perspectief van de alwetende verteller en als laatste uit die van de derde persoon. Hieronder mijn ik-perspectiefje. Hint: mijn held Silvio Berlusconi is de ik. De Den Brielstaat de locatie. Bedenk je bij alles: dit is in de les en in vijf minuutjes geschreven. En ik was net wakker.
Ik denk niet zo vaak aan schoonheid. Het concept zegmaar. Ik voel het meer. Rome? Mooi. Florence? Een esthetisch wonder. Vrouwen? Hmmm. Deze straat, ik verpest er verdomme m’n nieuwe armani-schoenen nog mee, tart alle zintuigen. Overal staan stinkende vuilniszakken langs de weg en in de verte loopt een hond. Alleen.
Het is koud hier. In Rome, god zegene de stad, is het ook wel eens koud. Toch voelt het daar anders. Zwoeler. Alsof de gure wind zich daar net wat makkelijker laat omkopen dan in dit stijve, calvinistische oord. Hier, in deze straat des verderfs, lijken zelfs de bewoners de hoop op schoonheid verloren te hebben. De deuren hangen vol met afzichtelijke stickers met waarschijnlijk een communistische boodschap. De raamkozijnen zijn slecht onderhouden en duidelijk van een inferieur houtsoort. Er staat geen enkele Italiaanse auto. Wel veel wegrottende fietsen. Een echte man fietst niet. Zeker niet zonder de kans op een prijs, een kus van de rondemiss of de nieuwste designerdoping. En sowieso ook niet op een verroest en kotsgroen vehikel waar zelfs Fausto Coppi de Giro nooit mee zou kunnen winnen. Fausto Coppi. Ik durf te wedden dat deze stickerplakkende barbaren niet eens weten wie hij was.
Niet dat ik zonder zonde ben, ik vergat dit jaar voor de zesduizendste keer op de rij de verjaardag van mijn moeder, maar toch: mijn verjaardag was woensdag en van de meeste van jullie heb ik nog steeds geen verjaardagskado gekregen. Wel voor nop alle stukjes lezen en wel opscheppen tegen de vrouwtjes (“ja, tuurlijk ken ik caspersikkema.nl, ik ken die gast nog van vóór hij zegmaar superveel drugs ging gebruiken”) maar investeren in het inmiddels zorgelijke geluksniveau van jullie vriendelijke held, HO MAAR. Gelukkig ben ik de beroerdste niet en ik heb iets bedacht. Als jullie nu een ticket van de Spoon-gig 18 februari in Paradiso fixen, ben ik weer jullie beste vriend. Ik zal dan als tegemoetkoming vaker, grappiger en minder drugsgerelateerd bloggen. Ook wil ik best, op verzoek, stelselmatig bevolkingsgroepen beledigen of kwetsende blogs over vrouwen schrijven. Zo ben ik namelijk ook wel weer. Jullie doen iets voor mij. Ik doe iets voor jullie. Iedereen blij. Deal?
Ik ging afgelopen week kapot aan de deadlines. In totaal heb ik zo’n zevenduizend intelligente woorden over engagement in de literatuur, de Nederlandse identiteit en de Nederlandse cinema geschreven EN IK BEN NOG STEEDS GELUKKIG!!! Zelfs de ontelbare momenten waarin ik werd afgeleid door aardse verlangens als het bezoeken van Dimitry (mijn vaste freaky kapper) een belletje naar Killer (mijn trouwe dealer) of het kijken naar veldrijden op televisie (mijn raison d’etre) overleefde ik dankzij de beste uitvinding na slavernij (GRAPJE!!!): de Luisterpaal. De nieuwe albums van Vampire Weekend, Spoon en Beach House kan ik inmiddels noot voor noot meefluiten en ik ben mijn docenten intens dankbaar dat ze hun deadlines zo hebben gepland dat ik de top drie voor mijn jaarlijstje 2010 al heb staan. Brian, Arie en Annelies: SUPERBEDANKT HE!! LUV U!
Messi werd afgelopen week tot de de beste voetballer ter wereld uitgeroepen. Voor sommige mensen, het soort zonder historisch besef, is hij nu al beter dan de beste voetballer ooit, Diego Armando Maradonna. Ik durf hier in alle kwetsbaarheid te beweren dat de dag dat Messi beter is dan Maradonna verder weg is dan de dag dat de studiefinanciëring automatisch naar een kwaliteitsdealer naar keuze wordt overgemaakt. Messi is een aardige knul en waarschijnlijk smeekt hij elke nacht voordat hij lekker onder de wol kruipt bij Maria om meer vrede op aarde. Sympathiek, maar uiteindelijk een pijnlijke schandvlek op alles wat Argentijnse voetballers aan status en mythe hebben opgebouwd. Claudio Caniggia, Daniel Passarella, Fernando Redondo, het zijn stuk jongens die wisten hoe een been met een welgemikte trap op drie plaatsen te breken. De Argentijnse voetballer, dat is een nietsontziende beul met een overdreven cokeverslaving. De Argentijnse voetballer is in ieder geval niet: een rap koorknaapje die alle doodschoppen gedwee ondergaat.
Mijn wens voor 2010 is dan ook dat Messi onderstaande beelden eens goed bestudeerd. Hopelijk leert hij hierdoor wat meer over de rijke en heroïsche levenslessen van zijn Grote Voorgangers.
Wanneer ik vroeger het woord underground hoorde, werd ik altijd een beetje bang. In die tijd woonde ik nog in Meppel en waren er wel meer dingen waar ik bang voor was. God bijvoorbeeld. Meisjes, ook zoiets. In tegenstelling tot God en meisjes was de underground waar ik mee mocht kennismaken heel levendig en reëel existerend. Op koningennacht vierde men een republikeins feest, op nieuwjaarsdag was er een open podium en in de zomer speelden bandjes in de achtertuin.
Ik begon haast geloven dat de underground een soort padvindersclub voor mensen met tegendraadse opvattingen over mode, hygiëne en hondenbezit was. Afzichtelijk, maar ergens ook wel weer een soort mooie, sociaalbewogen spiegel van maatschappij. Ik geloofde in die tijd wel meer bizarre dingen. Toch wist ik, dankzij mijn vermogen om dingen met mijn verstand te benaderen, al snel beter. Oude mannen, slapend op barren. Dat is de underground. Verslagen, vieze mannen die niet begrijpen dat jong zijn iets is wat je afsluit. Als je dom bent nog voor je twintigste. Als je debiel bent nooit. Underground, ik wist hoe het zat. Ik wist dat ik er boven stond.
Afgelopen vrijdag zag ik Erwin, de man achter het underground magazine Stukah. Hij lag in het rokershok van dB’s over een tafel. Hij zag er oud uit. Oud en verslagen. Iemand riep dat hij er niet echt lekker bij lag. ‘Laatst lag er op een feestje ook een gast een hele avond in een stoel. Later, toen we hem niet meer bij kregen, bleek ie zichzelf in coma te hebben gedronken.’ Erwin, oprichter van Stukah, lag niet in coma. Hij sliep alleen wat diep. Het glaasje water dat de bezorgde jongen over heen goot, werd dan ook scheldend ontvangen. Of hij gek was, godverdomme. Water over iemand heen gooien. Dat doe je gewoon niet. Vond Erwin. Hij vertrok, de witte en gladde nacht in. ‘Lekker slapen.’ Ik ondersteunde hem tot de deur. Hij wilde geen taxi. Ik lustte nog wel een gin-tonic. Ik beloofde voor hem te bidden.
Een kwartier later was Erwin, oprichter van Stukah, terug. Levend. Hij was gevallen en had pijn. Hoeveel pijn Erwin had en of er sprake was van een noodgeval was onduidelijk. Hij kon nog lopen. En zitten. In een belevingswereld waarin gin-tonic alles melancholisch gouden glanst, zijn dat opbeurende berichten. Er werd een taxi gebeld. Ik feliciteerde hem nog eens met de Stukah, een fantastisch initiatief, zei ik. Écht iets om trots op te zijn. Waar vind je nog zulke totaal onafhankelijke shit? Erwin hoorde het niet. Hij verging nog steeds van de pijn en wilde het liefst even liggen. Ik ook. Ik, wenstte Erwin sterkte, vertrok naar huis en dacht aan Meppel.
Daar hingen nu ook een paar mannen over de bar. Neil Young zou het verlies misschien nog een draaglijke dimensie inzingen. Of Slayer. Op de foto’s aan de muur zouden ze zien wie ze waren. Vroeger. De muziek, inmiddels vast iets van The Rollings Stones, ging over wie ze zouden worden. Als Meppel New York was. Als hun vrouwen niet zo lelijk zouden zijn. En hun kinderen niet zo dom. Als ze hun verlies hadden kunnen transformeren.
